چنين است : شما به هركتابى كه از سوى خدا نازل شده باشد ، ايمان داريد ؛ خواه بر خود شما نازل شده باشد و يا بر ديگران و شما همانند آنان نيستيد كه به برخى ايمان بياوريد و به برخى ايمان نياوريد .
وَ إِذا لَقُوكُمْ قالُوا آمَنَّا .
وقتى با شما ديدار كنند ، از روى ريا و نفاق مىگويند :
ايمان آورديم . براى يك انسان مؤمن سزاوار نيست كه منافقان و رياكاران را دوست بدارد .
وَ إِذا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنامِلَ مِنَ الْغَيْظِ .
جملهء
« عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنامِلَ »
كنايه از كينهتوزى و پستى آنان است . هيچچيزى همانند فضيلت و اخلاق نيكو ، ائتلاف و وحدت كلمه و با يكديگر به آشتى زيست كردن ، دشمن را به خشم نمىآورد .
در گذشته و حال ، پيروزى دشمن بر مسلمانان ، تنها به سبب پراكندگى و اختلاف آنان بوده است .
قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ .
اين آيه همانند سخن عرب است كه به دشمن خود مىگويند : « مت بدائك ؛ يعنى خدا دردت را باقى گذارد تا به سبب آن بميرى » . روشن است كه اين سخن ، زمانى به دشمن گفته مىشود كه گوينده ، نيرومند و باعزّت باشد .
و هيچ قدرتى بالاتر از ائتلاف و اتّحاد نيست .
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ .
ذات الصدور هرچيزى است كه در خاطر انسان جولان مىكند و نيز هر انگيزهء خير و يا شرّى كه در قلب انسان وجود دارد . مراد آن است كه خداوند كينهتوزى و پستى آنان را مىداند و به تناسب آن با آنها برخورد خواهد كرد .
إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَ إِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِها .
شأن هر دشمنى چنين است . مفسّران گفتهاند : اينكه در حسنه از كلمهء « مسّ » استفاده شده ، براى آن است كه بفهماند كوچكترين خيرى كه مسلمانان بدان دست مىيابند ، موجب ناراحتى دشمنان مىشود . و اينكه در سيّئه ، كلمهء « اصابة » را ذكر نموده ، براى آن است كه دلالت كند هروقت مسلمانان دچار مشكلات و رنج شوند ، دشمنانشان خوشحال