يهود و ذلّت حتمى
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 112 ]
ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ ما ثُقِفُوا إِلاَّ بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ ( 112 )
هرجا كه باشند مهر خوارى بر آنها زده شده است ، مگر آنكه در امان خدا و در امان مردم باشند . و سزاوار خشم خدا شدهاند و مهر بدبختى بر آنها نهادهاند ، زيرا به آيات خدا كافر شدند و پيامبران را به ناحق كشتند . و اين بدان سبب بود كه عصيان ورزيدند و تجاوز كردند . ( 112 )
واژگان
ذلّت : به معناى خوارى .
مسكنت : بدبختى ؛ يعنى يهود در چشم مردم خوار و ذليلند ؛ و ناتوانانى هستند كه در مقابل آنچه بر آنان تحميل مىشود ، سر تسليم فرود مىآورند .
ثقفوا : موجود باشند ، يافت شوند .
اعراب
« أَيْنَ ما »
اسم شرط است و بر عموم مكانها دلالت دارد و دو فعل را جزم مىدهد .