نظير « بلى و اللّه » و « لا و اللّه » و امثال آن ، سوگندهاى حقيقى محسوب نمىشود ، بلكه سوگندهاى لغوى است كه بدون هدف بر زبانها جارى مىشود و براى هيچكس ضرر ندارد . ازاينرو ، خداوند بر آن ، نه كفّارهاى در دنيا قرار داده و نه مجازاتى در آخرت .
وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ .
بدان جهت كه خداوند به صورتها و سخنهايتان نگاه نمىكند ، بلكه به نيّتها و كارهايتان نگاه مىكند . نظير اين آيه است ، آيهء 88 سورهء مائده : « خداوند شما را به سبب سوگندهاى لغوتان بازخواست نخواهد كرد . ولى به سبب شكستن سوگندهايى كه به قصد مىخوريد ، بازخواست مىكند و كفّارهء آن اطعام ده مسكين است از غذاى متوسطى كه به خانوادهء خويش مىخورانيد يا پوشيدن آنها يا آزاد كردن يك بنده و هركه نيابد ، سه روز ، داشتن . اين كفّارهء قسم است ، هرگاه كه قسم خورديد » . بنابراين ، هرگاه شخص خردمند و بالغ ، از روى قصد و اختيار ، سوگند بخورد و بدان عمل نكند ، بايد يك برده آزاد كند يا ده مسكين را غذا دهد و يا آنها را لباس بپوشاند و اگر از انجام اين سه كار ناتوان است ، بايد سه روز ، روزه بگيرد . ما دربارهء قسم ، شرايط و احكام آن در جزء پنجم كتاب فقه الإمام جعفر الصادق عليه السّلام باب نذر و يمين و عهد ، به تفصيل سخن گفتيم .
لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فاؤُ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ . وَ إِنْ عَزَمُوا الطَّلاقَ فَإِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ .
واژهء « إيلاء » در شريعت بدين معناست كه مرد به خدا سوگند ياد كند كه با همسرش نزديكى نكند . فقهاى اماميه گفتهاند : شرط منعقد شدن اين سوگند آن است كه زوجه مدخول بها باشد [ يعنى مرد قبلا با زنش نزديكى كرده باشد ] و گرنه ايلاء تحقّق نخواهد يافت .
و نيز شرط ديگر آن است كه زوج سوگند ياد كند كه در تمام زندگى همسرش و يا در مدتى كه بيش از چهار ماه باشد ، با وى نزديكى نكند ، چراكه بر شوهر واجب است كه در مدت چهار ماه دستكم يكبار با همسرش نزديكى كند .