گروهى از مفسّران كه صاحب تفسير المنار - از علماى اهل سنّت - و صاحب تفسير بيان السعاده - از علماى شيعه - از جمله آنانند ، گفتهاند : مقيّد نمودن « اتيان » به « حرث » [ در آيهء شريفه ] با ارادهء مكان كه دبر را هم شامل شود منافات دارد ؛ چراكه دبر استعداد كاشته شدن نطفه را ندارد . بهعلاوه ، نزديكى كردن از راه دبر موجب آزار [ زن ] مىشود . ما نيز همين نظريه را انتخاب مىكنيم اوّلا ، كاشتن نطفه جز از راه قبل ( جلو ) امكانپذير نيست ، چنانكه مفسّران گفتهاند . ثانيا ، وقتى گفتيم واژهء « حيث » به معناى مكان است ، مشخص مىشود كه منظور از آيهء
« فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ »
نزديكى كردن از راه قبل است .
خوب است بدين نكته اشاره شود كه گروهى از فقهاى شيعهء اماميه ، نزديكى با زن را از راه دبر جايز دانستهاند ، لكن با كراهت شديد . برخى ، ضمن اعتراض به اين نظريه چنين تصوّر كردهاند كه نظريهء مزبور تنها به شيعه اختصاص دارد و حتّى يك نفر از مسلمانان نيز با آنان موافق نمىباشد ؛ درحالىكه مىدانيم رازى در تفسير اين آيه نقل كرده است كه ابن عمر مىگفت : مراد از آيه ، تجويز نزديكى با زنان از دبر است . و نيز حافظ ابو بكر اندلسى مالكى متوفّا به سال 542 هجرى در جزء اوّل كتاب احكام القرآن صفحهء 73 ، چاپ 1331 هجرى چنين گفته است : « علما در جايز بودن نزديكى با زن از دبر اختلاف كردهاند و بسيارى از آنها آن را جايز دانستهاند . اين مطلب را ابن شعبان در كتاب جماع النسوان و احكام القرآن آورده و جواز آن را به گروهى از صحابه و تابعين بزرگوار و به مالك نسبت داده و روايات زيادى را نقل كرده است . بخارى از ابن عون از نافع نقل كرده كه يكبار ابن عمر سورهء بقره را مىخواند تا به آيهء
« أَنَّى شِئْتُمْ »
رسيد . آنگاه گفت : آيا مىدانى اين آيه دربارهء چهچيز نازل شده است ؟ گفتم : نه . گفت : دربارهء چنين و چنان ؛ يعنى دربارهء نزديكى با زنان از راه دبر » .