به سوى آن بازمىگردند و به همين ترتيب ، اجتماع مردم در خانهء خدا ادامه پيدا مىكند .
همچنين خداوند ، خانهاش را سبب امنيت در آخرت قرار داده است ؛ زيرا انسان وقتى به خانهء او رسيد و اعمال حج را انجام داد ، به خويشتن بازمىگردد و مخلصانه به خدايش روى مىآورد و از گناهان خود توبه مىكند . بدينترتيب ، خانهء خدا وسيلهاى است براى رهايى از عذاب و مجازات . چنانكه خدا اين مكان را در دنيا نيز محلّ امن قرار داده است ؛ زيرا هركس به آن پناه برد ، در امان است و هيچكس حقّ تعرّض و سوءقصد به او را ندارد . ازاينرو ، اگر مردى قاتل پدرش را در حرم خدا مىديد ، او را ناديده مىگرفت [ و متعرّض او نمىشد ] و اين ، عادتى است كه از زمان اسماعيل عليه السّلام تا امروز به ارث باقى مانده است .
پناه بردن جنايتكار به حرم
در كتاب جواهر ، كه بزرگترين منبع فقه جعفرى به شمار مىرود ، آمده است : « حدّ ، مطلقا بركسىكه به حرم پناهنده شده است جارى نمىشود ؛ زيرا خداوند تعالى مىفرمايد :
« مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً ؛
كسىكه داخل آن شود در امان است » ، بلكه بايد از لحاظ غذا و آب برچنين شخصى سخت گرفت و در اينباره بايد به اندازهاى كه رمق او باقى بماند بسنده كرد تا وى از حرم بيرون آيد و آنگاه بر او حد جارى شود . در روايت صحيح از امام جعفر صادق عليه السّلام دربارهء مردى كه در بيرون حرم جنايت مىكند و سپس به حرم پناه مىبرد ، چنين آمده است : « نه حد بر او جارى مىشود ، نه غذا و آب به وى داده مىشود و نه سخن با وى گفته مىشود ؛ چراكه اگر چنين رفتارى با وى شود ، او از حرم خارج خواهد شد و آنگاه بر او حد جارى مىشود . و اگر شخصى در داخل حرم مرتكب جنايت شود ، در حرم بر او حد جارى خواهد شد ؛ زيرا وى حرمت حرم را ناديده گرفته است » .