ممانعت از مساجد خدا
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 114 ]
وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَ سَعى فِي خَرابِها أُولئِكَ ما كانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوها إِلاَّ خائِفِينَ لَهُمْ فِي الدُّنْيا خِزْيٌ وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ ( 114 )
كيست ستمكارتر از آنكه نگذاشت كه نام خدا در مسجدهاى خدا برده شود و در ويران ساختن آنها كوشيد ؟ آنان در آن مسجدها جز بيمناك و ترسان داخل نخواهند شد و نصيبشان در دنيا خوارى و در آخرت عذابى بزرگ است . ( 114 )
اعراب
مفسّران اتفاقنظر دارند براينكه مصدر ريخته شده از
« أَنْ »
و فعلى كه
« أَنْ »
برسر آن درآمده ، در محلّ نصب است . آنگاه در مورد تركيب نحوى اين مصدر دچار اختلاف شدهاند و در اينباره چهار نظريه وجود دارد و اين اقوال را رازى و ابو حيّان اندلسى ذكر كردهاند . بهترين آنها به نظر من ، اين است كه اين مصدر منصوب به نزع خافض و تقدير آن : « منع من ذكر اللّه فيها » مىباشد ، چنانكه مىگويى : منعه من كذا .
« خائِفِينَ »
حال از « واو » در
« يَدْخُلُوها »
ست .