مىبرد و اين ، بدين سبب است كه انسان وقتى ايمان مىآورد و كار شايستهاى انجام مىدهد ، گويى قيمت رهايى و نجات خود را پرداخته است ؛ امّا وقتى كه به سبب منفعتى زودگذر كافر و منحرف مىشود ، گويى خودش را در برابر ناچيزترين قيمتها ، به شيطان فروخته است . و
« اشْتَرَوْا »
در اينجا به معناى « باعوا » است ؛ يعنى يهود خودشان را به شيطان فروختند و بدينوسيله خود را به هلاكت انداختند و قيمت اين هلاكت نيز جز حسد و تعصّب نژادى و يهوديت چيزى نيست . ازاينرو ، خداى سبحان فرموده است :
بَغْياً أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ .
يعنى آنان به محمّد صلّى اللّه عليه و إله كافر شدند تنها بدين سبب كه مىخواستند وحى و فضيلت را تنها به خودشان منحصر كنند و نه از خداوند و نه از هيچكس ، چيزى را نپذيرند ، مگر آنچه را با خواستههاى نفسانى و منافعشان سازگار باشد . در اين صورت ، يهوديان مستحقّ دو مجازات و دو خشم مىباشند : مجازاتى به سبب كفر آنان و مجازاتى ديگر بر اثر خودخواهى و تعصّب ايشان .
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ .
يعنى ايمان بياوريد به وحى از اين جهت كه وحى است و با قطعنظر از شخصيّت و نسب مبلّغ ؛ زيرا پيامبر جز وسيلهاى براى تبليغ نيست . امّا اين شرط شما براى وحى كه بايد تنها بر ملّت اسرائيل نازل شود و اگر بر ديگران نازل شود ايمان نمىآوريد ، حاكى از عدم ايمان شما به وحى بهسان يك اصل است . بهعلاوه ، اين شرط زورگويى در برابر خدا و مقيّد كردن ارادهء او به هوسهاى خودتان است و معناى اين كار ، آن است كه شما مىخواهيد خدا از شما پيروى كند و نه شما از او .
قالُوا نُؤْمِنُ بِما أُنْزِلَ عَلَيْنا .
اين جمله اعتراف آشكارى است به اينكه آنها هرگز به وحى ايمان نمىآورند ، مگر اينكه وحى بر خود آنان نازل شود و به وحىاى كه بر ديگران نازل شود ايمان نمىآورند ، هرچند هزار و يك دليل هم براى اثبات آن اقامه شود .