انكار خداوند
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 28 تا 29 ]
كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَ كُنْتُمْ أَمْواتاً فَأَحْياكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 28 ) هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ وَ هُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ( 29 )
چگونه خدا را انكار مىكنيد ، درحالىكه مرده بوديد و او شما را زنده ساخت ، باز مىميراند و زنده مىكند و آنگاه به نزد خود بازمىگرداند ؟ ( 28 )
اوست كه همهء چيزهايى را كه در روى زمين است برايتان بيافريد ، آنگاه به آسمان پرداخت و هر هفت آسمان را برافراشت و خود از هرچيزى آگاه است ( 29 )
اعراب
« كَيْفَ »
اسم استفهام است كه با آن از كيفيّت ، يعنى حالت مىپرسند ، چنانكه به وسيلهء « كم » از كمّيت ، يعنى عدد سؤال مىكنند و با « أين » از مكان و با « متى » از زمان .
محلّ
« كَيْفَ »
منصوب است بنابراينكه حال از
« تَكْفُرُونَ »
باشد .
« كَيْفَ »
در اينجا به معناى انكار و تعجّب است . ضمير
« فَسَوَّاهُنَّ »
به « سماء » برمىگردد ؛ زيرا اسم جنس است ، هم بر كم اطلاق مىشود و هم بر زياد .
« سَبْعَ سَماواتٍ »
بدل از « هنّ » است . برخى مىگويند : تميز براى اين ضمير و مفسّر آن است . برخى مىگويند :
« سَبْعَ سَماواتٍ »