احكام حواله دادن
مسأله 2298 - اگر انسان طلبكار خود را حواله بدهد كه طلب خود را از ديگرى بگيرد و طلبكار قبول نمايد ، بعد از آن كه حواله درست شد ، كسى كه به او حواله شده بدهكار مىشود ، و ديگر طلبكار نمىتواند طلبى را كه دارد از بدهكار اولى مطالبه نمايد .
مسأله 2299 - بدهكار و طلبكار و كسى كه سر او حواله شده ، بايد مكلّف و عاقل باشند و كسى آنها را مجبور نكرده باشد ، و نيز بايد سفيه نباشند « 1 » ؛ يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند .
مسأله 2300 - حواله دادن سر كسى كه بدهكار نيست ، در صورتى صحيح است كه او قبول كند و نيز اگر انسان بخواهد به كسى كه جنسى بدهكار است ، جنس ديگر حواله دهد ، مثلًا به كسى كه جو بدهكار است گندم حواله دهد ، تا او قبول نكند حواله صحيح نيست « 2 » .
هامش
( 1 ) - در صورتى كه سفيه شدن او بعد از بالغ شدن باشد تا حاكم شرع او را از تصرفجلوگيرى نكند معاملاتش صحيح است ، و نيز شرط در طلبكار كه حاكم او را منع نكرده باشد از اموالش به واسطه افلاس و اين شرط در حواله دهنده نيز هست مگر آن كه حواله دهد به كسى كه به او بدهكار نيست .
( 2 ) - احتياط واجب آن است كه در غير اين دو صورت كه ذكر شده آن كس كه به او حواله داده شده قبول كند .