مسأله 2301 - موقعى كه انسان حواله مىدهد بايد بدهكار باشد پس اگر بخواهد از كسى قرض كند ، تا وقتى از او قرض نكرده نمىتواند او را به كسى حواله دهد كه آنچه را بعداً قرض مىدهد از آن كس بگيرد .
مسأله 2302 - حواله دهنده و طلبكار بايد مقدار حواله و جنس آن را بدانند ، پس اگر مثلًا ده من گندم و ده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد و به او بگويد يكى از دو طلب خود را از فلانى بگير ، و آن را معيّن نكند ، حواله درست نيست .
مسأله 2303 - اگر بدهى واقعاً معيّن باشد ولى بدهكار و طلبكار در موقع حواله دادن ، مقدار آن يا جنس آن را ندانند حواله صحيح است مثلًا اگر طلب كسى را در دفتر نوشته باشد و پيش از ديدن دفتر حواله بدهد و بعد دفتر راببيند و به طلبكار مقدار طلبش را بگويد ، حواله صحيح مىباشد .
مسأله 2304 - طلبكار مىتواند حواله را قبول نكند ، اگرچه كسى كه به او حواله شده فقير نباشد و در پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد .
مسأله 2305 - اگر سر كسى حواله بدهد كه بدهكار نيست ، چنانچه او حواله را قبول كند ، پيش از پرداختن حواله مىتواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد « 1 » ، ولى اگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمترى صلح كند ، كسى كه حواله را قبول كرده ، همان مقدار را مىتواند از حواله دهنده مطالبه نمايد .
مسأله 2306 - بعد از آن كه حواله درست شد ، حواله دهنده ، و كسى كه به او حواله شده ، نمىتوانند حواله را بههم بزنند ، و هرگاه كسى كه به او حواله شده در موقع حواله فقير نباشد « 2 » اگرچه بعداً فقير شود ، طلبكار هم نمىتواند حواله را بههم بزند ، و
هامش
( 1 ) - نمىتواند بگيرد .
( 2 ) - مراد از فقير در اينجا كسى است كه زيادتر از آنچه در دين مستثنا است ندارد به مقدارىكه بتواند حواله را بپردازد .