مسأله 1951 - اگر طفل يا ديوانهاى از شيعه فقير باشد ، انسان مىتواند به ولىّ او زكات بدهد ، به قصد اين كه آنچه را مىدهد ملك طفل يا ديوانه باشد .
مسأله 1952 - اگر به ولىّ طفل و ديوانه دسترسى ندارد ، مىتواند خودش يا به وسيلهء يك نفر امين زكات را به مصرف طفل يا ديوانه برساند و بايد موقعى كه زكات به مصرف آنان مىرسد نيت زكات كنند .
مسأله 1953 - به فقيرى كه گدايى مىكند ، مىشود زكات داد ، ولى به كسى كه زكات را در معصيت مصرف مىكند نمىشود زكات داد .
مسأله 1954 - به كسى كه معصيت كبيره را آشكارا بهجا مىآورد ، احتياط واجب آن است كه زكات ندهند .
مسأله 1955 - به كسى كه بدهكار است و نمىتواند بدهى خود را بدهد اگرچه مخارج او بر انسان واجب باشد ، مىشود زكات داد « 1 » .
مسأله 1956 - انسان نمىتواند مخارج كسانى را كه مثل اولاد ، خرجشان بر او واجب است از زكات بدهد ، ولى اگر مخارج آنان را ندهد ، ديگران مىتوانند به آنان زكات بدهند .
مسأله 1957 - اگر انسان زكات به پسرش بدهد كه خرج زن و نوكر و كلفت خود نمايد اشكال ندارد .
مسأله 1958 - اگر پسر به كتابهاى علمى دينى احتياج داشته باشد پدر مىتواند براى خريدن آنها به او زكات بدهد .
مسأله 1959 - پدر مىتواند به پسرش زكات بدهد كه براى خود زن بگيرد پسر هم مىتواند براى آن كه پدرش زن بگيرد زكات خود را به او بدهد .
هامش
( 1 ) - اگر زن براى نفقه خود كه به شوهر واجب بوده ، قرض كرده باشد نمىشود به او داد و در غير زن نيز بىاشكال نيست .