مسأله 1935 - كسى كه مخارج سالش را داشته اگر مقدارى از آن را مصرف كند و بعد شك كند كه آنچه باقى مانده به اندازهء مخارج سال او هست يا نه ، نمىتواند زكات بگيرد .
مسأله 1936 - صنعتگر يا مالك يا تاجرى كه درآمد او از مخارج سالش كمتر است ، مىتواند براى كسرى مخارجش زكات بگيرد . و لازم نيست ابزار كار يا ملك يا سرمايهء خود را به مصرف مخارج برساند .
مسأله 1937 - فقيرى كه خرج سال خود و عيالاتش را ندارد ، اگر خانهاى دارد كه ملك اوست و در آن نشسته ، يا مال سوارى دارد ، چنانچه بدون اينها نتواند زندگى كند ، اگرچه براى حفظ آبرويش باشد ، مىتواند زكات بگيرد و همچنين است اثاث خانه و ظرف و لباس تابستانى و زمستانى و چيزهايى كه به آنها احتياج دارد . و فقيرى كه اينها را ندارد ، اگر به اينها احتياج داشته باشد ، مىتواند از زكات خريدارى نمايد .
مسأله 1938 - فقيرى كه ياد گرفتن صنعت براى او مشكل نيست ، بنابر احتياط واجب بايد ياد بگيرد و با گرفتن زكات زندگى نكند ، ولى تا وقتى مشغول ياد گرفتن است ، مىتواند زكات بگيرد .
مسأله 1939 - به كسى كه قبلًا فقير بوده و مىگويد فقيرم ، اگرچه انسان از گفتهء او اطمينان پيدا نكند ، مىشود زكات داد .
مسأله 1940 - كسى كه مىگويد فقيرم و قبلًا فقير نبوده ، يا معلوم نيست فقير بوده يا نه ، چنانچه از گفتهء او اطمينان « 1 » پيدا نشود ، احتياط واجب آن است كه به او زكات ندهند .
مسأله 1941 - كسى كه بايد زكات بدهد ، اگر از فقيرى طلبكار باشد ، مىتواند طلبى را كه از او دارد ، بابت زكات حساب كند .
مسأله 1942 - اگر فقير بميرد و مال او به اندازهء قرضش نباشد ، انسان مىتواند طلبى را
هامش
( 1 ) - اگر از ظاهر حالش گمان حاصل شود كه فقير است كافى است .