سلامت و وقار و طمأنينه و سكونت ساقط مىكند و جِلافت و كدورت و قساوت و غفلت و ادبار آورد و ذكر خدا را از نظر بيندازد و حلاوت عبادت و ذكر اللَّه را از ذائقه روح ببرد و ايمان را ضعيف و ناچيز كند و دل را بميراند و لغزش و خطا از آن زياد شود و پشيمانى بسيار بارآورد و كدورت بين دوستان و دشمنى بين مردم ايجاد كند و مردم را به انسان بدبين كند و او را از نظر آنان بيندازد ، و اطمينان و وثوق از او ساقط شود و او را در نظر مردم بىمقدار و بىوزن كند ، و اينها در صورتى است كه بر كلام او مترتّب نشود معصيتهاى گوناگون لسانى .
و خيلى كم اتفاق افتد كه انسان كه به لغو و باطل اشتغال پيدا كرد و زبان را در تحت ميزان صحيح درنياورد ، از معاصى و گناهان محفوظ ماند و به همان لغو و بيهوده تا آخر بهسربرد . از اين جهت ، دربارهء سكوت و صمت سفارش بسيار شده است .
فصل سوم در ذكر فضايل « صمت » و عيوب « هَذَر » از طريق نقل
اخبار شريفه در اين باب بهقدرى زياد است كه در اين مختصر نگنجد ، و ما به ذكر چند حديث قناعت مىكنيم :
در وسائل ، از مجالس شيخ طوسى « 1 » - رحمه اللَّه - سند به أبىذر رساند كه
هامش
( 1 ) - شيخ طوسى - محمد بن حسن بن على طوسى - مكنّى به ابو جعفر معروف به شيخالطائفه از اكابر علماى اثنى عشريه و از ثقات و اعيان شيعه مىباشد . او از تلامذهء مرحوم شيخ مفيد و سيد مرتضى علم الهدى بوده است . حضرت ايشان اولين كسى است كه نجف اشرف را مركز علمى دينى كرد . داراى تأليفات قيّمه مىباشد كه بعضى از آنها عبارتند از : اصول العقائد ، أنيس الوحيد ، التبيان الجامع لعلوم القرآن ، تلخيص الشافي ، الخلاف ، تهذيب الأحكام ، الاستبصار ، العدّة ، مصباح المتهجّد و . . . در فضيلت شيخ طوسى همين بس كه دو كتاب از كتب اربعه شيعه يعنى التهذيب ، الاستبصار از تأليفات ايشان مىباشد . از سيد بحر العلوم نقل است كه اول مصنّفات شيخ كتاب النهايه و آخر آنها المبسوط است . ايشان بيش از سيصد شاگرد مجتهد شيعه داشته كه گفته شده شاگردان عامى مذهب او هم بيشتر از شيعه بوده است . شيخ مورد توقير و تعظيم حكام عباسى بوده و حتى براى او كرسى جهت تدريس اختصاص دادند . وفات شيخ طوسى دوم محرم سال چهارصد و شصت هجرى قمرى بوده و در نجف اشرف در منزل خود به خاك سپرده شد . ( ريحانة الأدب ، ج 3 ، ص 325 - 328 )