خداوندا ! ما بندگان ضعيف بيچاره را كه دستمان از همه چيز خالى است و به غير از درگاه تو پناهى نداريم ، با اين آتش مىخواهى عذاب كنى ؟ !
بارالها ! تو ضعف و بيچارگى ما را خود مىدانى ، تو نازكى پوست و گوشت ما را مىبينى ، ما را با آن عذاب چه چاره است ؟ !
خدايا ! بندگان تو از تو هستند و به تو متعلّقند ، همه بندگانند و تو خداى آنانى ، با خدايىِ خود با آنان رفتار فرما ، نه با بدى آنان . تو ما را خلق فرمودى و نعمتهاى غيرمتناهيه مرحمت كردى بدون آنكه خدمتى كرده باشيم ، نعمتهاى تو همه ابتدايى است ، نه استحقاقى .
بارالها ! تو خود را به رحمت و رحمانيت به ما معرّفى فرمودى ، و ما تو را به فضل و رحمت شناختيم . تو فرمودى در كتاب بزرگ خود :
إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً
« 1 » . چشمداشت ما به رحمتهاى تو است ، و از خود و كردههاى خود مأيوسيم . ما چه هستيم كه با عمل به درگاه تو بياييم .
وَحَمْلُ الزادِ أقْبَحُ كُلِّ شَيْءٍ * إذا كانَ الوُفُودُ عَلَى الكَريمِ « 2 »
عذاب و عقاب ما بر بزرگى و عظمت تو افزايشى نمىدهد ، و رحمت و رأفت به بندگان در سعه رحمت تو نقصى وارد نمىكند . شيوهء تو احسان است و عادت تو كرم است . گو كه ما از شدّت جهل و بىحيايى ، به ستيزه برخاستيم و نافرمانى چنين خداى رؤوفى كرديم ، لكن رحمت تو بسته به معصيت و اطاعت مخلوق نيست .
هامش
( 1 ) - « خداوند همهء گناهان را مىآمُرزد » . ( الزمر ( 39 ) : 53 )
( 2 ) - « حمل كردن توشه ، زشتترين چيز است ، آنگاه كه در محضر كريم تشرّف خواهى يافت » . ( نفس الرحمن في فضائل سلمان ، ص 545 )