مقصد چهاردهم در « عفت » است ، و ضد آن « هتك » است
و در آن ، پنج فصل است :
فصل اوّل در بيان معنى عفّت است
چنانچه سابق بر اين نيز اشارتى رفت ، از براى انسان بعد از قوّه عاقله سه قوه است : يكى ، قوه « واهمه » كه از آن به شيطانيه تعبير شود . ديگرى ، قوهء « غضبيه » كه از آن به نفس سَبُعى تعبير شود ؛ و سوم ، قوهء « شهويه » كه از آن به نفس بهيمى تعبير شود .
و ميزان در اجناس فضائل و رذائل ، همين قوا است ، و طرف افراط و تفريط هر يك ، رذيلهاى است ، و حد اعتدال در هر يك ، فضيلتى از فضائل نفسانيه است .
بنابراين ، نفس بهيمى را جهت افراطى است كه از آن تعبير به « شَره » كنند و آن عبارت است از : سرخود كردن شهوت را و به اطلاق واگذاشتن نفس بهيمى