چون زكات و خمس و حج و امثال آن ، از حرص به جمع مال است ، و ترك واجباتِ بَدنيه ؛ چون صوم و صلات و امثال آن ، از تنپرورى است .
بالجمله ، اين امّ الأمراض ، انسان را به انواع بليّات مبتلا كند و كار انسان را به هلاكت ابدى كشاند .
پس بر انسان بيدار لازم است تا مهلتى در دست دارد ، اين عمر خداداد را كه براى تحصيل سعادت ابدى ، خداوند به او مرحمت فرموده ، مفت از دست ندهد يا به خسارت و زيان نگذراند .
عزيزا ! از صلاح و فساد و سعادت و شقاوت ما ، به حق تعالى - نعوذ باللَّه - يا انبياء عظام و مبلّغين وحى يا اولياء كرام - عليهم السلام - نفع و ضررى نمىرسد .
عالم همه فاسد شود ، در مملكت حق - جلّ وعلا - خللى وارد نشود ، و همه صالح و نيكوكار شود ، توسعه در مملكت حق نشود .
بشر و هر چه با او مِساس دارد ، در مقابل عظمت ممالك الهيه ، قدر محسوسى ندارد تا صلاح و فساد او مورد نظر باشد . پس با اين همه ، تشريفات فروفرستادن وحى و دستورات الهيه و زحمت و تعب انبياء و فداكارى و از خودگذشتن اولياء همه براى صلاح حال ما است . آنها مىدانند عاقبت كار مفسدان چه خواهد بود . آنها از نشآت غيبيه اطلاع دارند و مىخواهند ما خوابها را بلكه بيدار كنند و به وظايف خود آشنا كنند ، و ما بيچارهها يكوقت از اين خواب گران بر مىخيزيم كه كار از دست رفته و جبران آن ممكن نيست .
آن روز جز حسرت و ندامت براى ما چيزى نخواهد ماند و آن هم فايده ندارد .
قال تعالى :
وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ
« 1 » .
هامش
( 1 ) - « آنان را از روز حسرت بِتَرسان ، كه كار به پايان آمده ، و آنان همچنان در حالِ غفلت [ و بىايمانى ] هستند » . ( مريم ( 19 ) : 39 )