نموده كه فرمود : خداوند وحى فرمود به شعيب نبىّ عليه السلام : « همانا من عذاب كنم از قوم تو صدهزار نفر را كه چهلهزار نفر از اشرار آنها و شصت هزار نفر از خوبان آنها است » . عرض كرد : خداوندا ! اشرار به جاى خود ، اخيار و خوبان براى چه ؟ وحى آمد : « براى اينكه مداهنه كردند با اهل معصيت و سهلانگارى كردند و غضب ننمودند براى غضب من » « 1 » .
و در وسائل از محاسن برقى ، سند به حضرت علىّ بن الحسين - عليهما السلام - رساند كه فرمود : « حضرت موسىبن عمران گفت : پروردگارا ! كيانند اهل تو ؛ آنهايى كه در سايه عرش خود ، آنها را سايه مىافكنى ، در روزى [ كه ] سايه [ اى ] جز سايهء تو نيست ؟ پس وحى فرمود خداوند به سوى او : آنهايى كه قلبهاى آنها پاكيزه است و دستهاى آنها نيكويى مىكند . آنهايى كه ياد جلالت مرا كنند مثل ياد پدرهاى خود . - تا آنجا كه فرمود - : و آنهايى كه غضب مىكنند براى محرّمات من وقتى حلال شمرده شود ، مثل پلنگ وقتى جراحت زده شود » « 2 » .
و در باب اخلاق رسول خدا - صلّى اللَّه عليه وآله - وارد است كه « يارى نجست براى خود در هيچ مظلمه [ اى ] تا آنكه هتك محارم الهيه مىشد ، پس غضب مىنمود براى خداى تبارك و تعالى » « 3 » .
هامش
( 1 ) - الكافي ، ج 5 ، ص 55 ، « كتاب الجهاد » ، « باب الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر » ، حديث 1 .
( 2 ) - المحاسن ، ج 1 ، ص 16 ، حديث 45 ؛ وسائل الشيعة ، ج 16 ، ص 147 ، « كتاب الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر » ، « أبواب الأمر و النهي » ، باب 8 ، حديث 3 .
( 3 ) - مكارم الأخلاق ، ص 23 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 12 ، ص 197 - 198 ، « كتاب الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر » ، « أبواب الأمر و النهي » ، باب 7 ، حديث 2 .