وَصِيَّتِهِ لِمُحَمَّدِ بْنِ الْحَنَفِيَّةِ ، قالَ :
« وَ مَنْ لَمْ يُعْطِ نَفْسَهُ شَهْوَتَها ، أصابَ رُشْدَهُ » .
« 1 »
رسيدن به رشد و كمال انسانيت مرهون جلوگيرى نفس است از شهوات و لذَّات ، و كسانى كه متابعت شهوات كنند ، از رشد و هدايت بازمانند ، و چشمان آنها از ديدن طريق حق كور گردد .
وَ فِي الْوَسائِلِ عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ - عَلَيْهِ السَّلامُ - أنَّهُ قالَ : « [ إنَّما ] شِيْعَةُ جَعْفَرٍ مَنْ عَفَّ بَطْنَهُ وَ فَرْجَهُ وَ اشتَدَّ جِهادَهُ وَ عَمَلَ لِخالِقِهِ وَ رَجا ثَوابَهُ وَ خافَ عِقابَهُ فَإذا رَأيْتَ اولئِكَ ، فَاولئِكَ شِيْعَةُ جَعْفَر »
« 2 » .
كسانى كه عفت نداشته باشند ، آنها شيعهء حضرت صادق - عليه السلام - نيستند گرچه خود را شيعه آن حضرت بدانند . كسانى كه تبعيّت نفْس بهيمى كنند و متحرك به حركت حيوانى باشند ، مشايع نفس حيوانى بهيمى هستند و از حومهء تبعيّت عقلانى خارجند تا چه جاى آن كه به تبعيّت الهى متّصف باشند ! و شيعهء حضرت صادق - عليه السلام - به صبغة اللَّه رنگآميزى شدند ،
« وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً »
« 3 » و از زنگار شهوت و غضب و شيطنت پاكيزه و طاهر شدند ، بلكه از عقال عقل پاى دل را رهائى دادند .
هامش
( 1 ) - آن كس كه شهوت نفس را به او اعطاء نكند ، به رشد و كمال رسيده است .
( وسائل الشيعة ، ج 15 ، ص 250 ، باب وجوب العفَّة ، ح 9 ؛ مَنْ لا يحضره الفقيه ، ج 4 ، ص 391 - 390 ، باب النَّوادر ، ح 5834 ) .
( 2 ) - به درستى كه شيعه جعفر كسى است كه عفَّت بطن و فرج داشته ، و سخت كوش باشد ، و براى خدا و خالق خود عمل كند ، و به ثواب و پاداش او اميدوار و از عقاب و كيفر وى بيمناك باشد ، هنگامى كه آنان را ديدى بدان كه آنها شيعه و پيرو جعفر هستند .
( وسائل الشيعة ، ج 15 ، ص 251 ، باب وجوب العفَّة ، ح 13 ) .
( 3 ) - و چه كسى خوشنگارتر از خداوند است . ( بقره / 138 ) .