تحت حمايت اين قوّه شريفه انجام گيرد . در هر كس كه اين قوّه شريفه كه تجلى انتقام و غضب الهى است ، به طور تفريط ناقص باشد ، لازمهء آن بسيارى از ملكات خبيثه و اخلاق ذميمه است ، از قبيل خوف و جبن و ضعف و تنبلى و خودپرورى و كمصبرى و قلّت ثبات و راحت طلبى و خمودى و انظلام - كه مثل ظلم يا بدتر از آن است - و رضايت به فواحش و رذائل و تن دادن به فضايح و بىغيرتى بر خود و عائله و ملّت خود .
خداى تعالى در وصف مؤمنين فرمايد :
« أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ » .
« 1 » اين حال اعتدال است كه در موقع خود ، رحمت و شفقت و در موقع خود ، شدّت و غضب نمايد .
و در روايات شريفه از غضب ننمودن در موقع خود ، ذمّ و تكذيب شده :
محمد بن يعقوب به اسناد خود از حضرت باقر العلوم - عليه السلام - نقل نموده كه فرمود : خداوند وحى فرمود به شعيب نبىّ - عليه السلام - : « همانا من عذاب كنم از قوم تو صد هزار نفر را كه چهل هزار نفر از اشرار آنها و شصت هزار نفر از خوبان آنها است » . عرض كرد : خداوند ! اشرار به جاى خود ، اخيار و خوبان براى چه ؟ وحى آمد : « براى اين كه مداهنه كردند با اهل معصيت و سهل انگارى كردند و غضب ننمودند براى غضب من » . « 2 »
و در وسايل از محاسن برقى ، سند به حضرت علىّ بن الحسين - عليهما السلام - رساند كه فرمود : « حضرت موسى بن عمران گفت : پروردگارا ! كيانند اهل تو آنهائى كه در سايه عرش خود ، آنها را سايه مىافكنى ، در روزى [ كه ] سايه [ اى ] جز سايهء تو نيست ؟ » . پس وحى فرمود خداوند به سوى او : « آنهائى كه قلبهاى
هامش
( 1 ) - [ آنان كه با پيامبر خدا مىباشند ] بر كُفّار سخت گير و با يكديگر مهربان هستند . ( فتح / 29 ) .
( 2 ) - فروع كافي ، ج 5 ، ص 55 ، باب أمر به معروف و نهى از منكر ، ح 1 .