و سجدههاى طولانى حضرت مولاى ما ، موسى بن جعفر [ عليهما السلام ] ، معروف است « 1 » . و جناب « ابن أبي عُمَيْر » « 2 » ثقهء جليل القدر ، اقتداى به آن بزرگوار فرموده در طول سجده .
از « فضل بن شاذان » « 3 » منقول است كه :
وارد عراق شدم ديدم مردى به رفيق خود تعرض مىكند كه : تو مردى هستى داراى عيال و محتاج هستى كه براى آنها كسب كنى ، و من ايمن نيستم از اين كه چشمهاى تو كور شود از طول دادن سجده .
آن شخص گفت : واى به تو ! اگر چشم كسى از طول سجده باطل مىشد ، چشم « ابن أبي عُمَيْر » باطل مىشد . چه گمان مىبرى به مردى كه سجدهء شكر كرد بعد از نماز صبح و سرش را از سجده برنداشت مگر وقت زوال شمس ؟ ! « 4 »
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار ، ج 48 ( تاريخ الإمام موسى بن جعفر عليهما السَّلام ) ، ص 116 ، ح 29 .
( 2 ) - ابن أبي عُمَيْر از اصحاب امام موسى بن جعفر ( عليهما السلام ) و از أجلّهء مشايخ اماميّه است . وى مورد وثوق عامّه و خاصّه و از أعبد و أورع مردم تلقّى شده است ، و بدين جهت علماى رجال و حديث ، او را از اصحاب اجماع مىدانند ، و روايات مرسله او را چون مُسنَدات به حساب آوردهاند . او از شيعيانى بود كه به جهت مبارزه با بنى عبّاس و ستمگران به زندان ايشان گرفتار آمد ، و در سال 217 هجرى قمرى رخت جان از دنياى فانى به سراى باقى برد .
( رجال نجاشي ، ص 226 ؛ جامع الرُّواة اردبيلي ، ج 2 ، ص 50 ؛ ريحانة الأدب ، خياباني تبريزي ، ج 7 ، ص 361 ) .
( 3 ) - فضل بن شاذان ، اهل نيشابور و از اصحاب امام رضا ( عليه السلام ) بوده است ، و بعضى او را از اصحاب امام جواد ( عليه السلام ) نيز مىدانند . وى فقيه و متكلّمى قوى و در نقل حديث ، مورد وثوق و اطمينان بوده ، و در ميان شيعيان از عظمت و جلالت قدر برخوردار بوده است . فضل در حدود 280 كتاب تصنيف كرده كه از آن ميان ، مهمّترين آنها كتاب « الايضاح » است كه آن را در ردّ فرق غير اماميّه نگاشته است .
( رجال نجاشي ، ص 306 ؛ جامع الرُّواة ، ج 2 ، ص 5 ؛ الذريعة ، شيخ آغا بزرگ طهراني ، ج 2 ، ص 490 ) .
( 4 ) - اختيار معرفة الرِّجال ، كشّي ، ج 2 ، ص 855 ، ح 1106 ؛ الكُنى و الألقاب ، شيخ عبّاس قُميّ ، ج 1 ، ص 200 .