بلاغت از آن حضرت آشكار شده و آيين و آدابش از او گرفته شده است . . . .
سخنان آن حضرت پرتوى از علم الهى و نسيم خوشبوى و روحبخشى از سخنان پيامبر ( ص ) است . . . از جمله شگفتيهاى ويژهء آن حضرت كه مخصوص خود اوست و در هيچ كسى نظير آن پيدا نمىشود ، چند بُعدى بودن سخنان اوست ، زيرا اگر كسى سخنانى كه از آن حضرت دربارهء زهد ، مواعظ و پند و اندرز وارد شده ، بدون توجه به قدرت و عظمت گويندهاش بخواند و خوب تأمل كند ، بىگمان خواهد گفت اين سخنان از آن كسى است كه از امور دنيا بهرهاى جز زهادت ، و كارى جز عبادت نداشته است و خود در گوشهء انزوا نشسته و سر در لاك خود برده و يا به دامن كوهى پناه برده و از جهان بريده است ، كه جز احساس خود چيزى نمىشنود و غير از خود كسى نمىبيند و هرگز باور نمىكند كه گويندهء اين سخنان ، بزرگمردى است كه شمشير آتشزا به دست ، بىمحابا در قلب ميدان جنگ رخنه مىكند و گردنهاى گردنكشان را مىزند و پهلوانان را به خاك و خون مىافكند و هنگام برگشتن از ميدان از نوك شمشيرش خون و لختههاى دل آب شده مىچكد ، و با اينهمه پارساترين پارسايان و پاكبازترين پاكبازان و يگانه لنگر دوران است و اين از فضايل شگفتانگيز و ويژگيهاى لطيف آن حضرت است كه صفات متضاد در وجودش جمع شده و امور مختلفه را در يك مركز گرد آورده است . . . » .
13 - « قرآن صاعد »
حضرت امام اين تعبير را در مواردى براى ادعيهاى كه از ائمه - عليهمالسلام - وارد شده است ، ذكر فرمودهاند :
« . . . ادعيهء ائمهء هدى دعاهاى آنها ، همان مسائلى را كه كتاب خدا دارد ، دعاهاى آنها هم دارد با يك زبان ديگر .
قرآن يك زبان دارد ، يك نحو صحبت مىكند و همهء مطالب را دارد منتها بسيارىاش در رمز است كه ما نمىتوانيم حضرت آيتالله شاهآبادى [ بفهميم و ادعيهء ائمه - عليهمالسلام - يك وضع ديگرى دارد ، به تعبير شيخ عارف و استاد ما ادعيه كتاب صاعد است ، قرآن صاعد ؛ تعبير مىفرمود به اينكه قرآن كتاب نازل است كه از آن ] - رضوان الله تعالى عليه جا نزول كرده است و ادعيهء ائمه كتاب صاعد است ، همان قرآن است رو به بالا مىرود . . . كسى كه بخواهد بفهمد كه مقامات ائمه چى است ، بايد رجوع كند به آثار آنها ، آثار آنها ادعيهء آنهاست ، مهمش ادعيهء آنهاست و خطابههايى كه مىخواندند . . . » .
( بيانات حضرت امام در جمع رؤساى سه قوه - 19 / 8 / 66 )
14 - « مناجات شعبانيه »
عالم جليل القدر ، على بن طاووس اين دعا را در اعمال ماه شعبان از حسين بن محمد « ابن خالويه » نقل مىكند و مىنويسد اميرالمؤمنين و فرزندانش - سلامالله عليهم - هميشه اين دعا را در ماه شعبان مىخواندند .
( اقبال الاعمال ، ص 685 ) ( مفاتيحالجنان ، اعمال ماه شعبان )
حضرت امام خمينى مىفرمايند :
« مناجات شعبانيه از بزرگترين مناجات و از عظيمترين معارف الهى و از بزرگترين امورى است كه آنهايى كه اهلش هستند مىتوانند تا حدود ادراك خودشان استفاده كنند . . . اين از دعاهايى است كه من غير از اين دعا نديدم كه همهء ائمه - روايت شده است كه همه - اين دعا را ، اين مناجات را مىخواندند . اين دليل بر بزرگى اين مناجات است كه همهء ائمه اين مناجات را مىخواندند » .
( بيانات حضرت امام در جمع روحانيون ، مسئولان و مقامات لشكرى و كشورى به تاريخ 7 / 3 / 62 )
15 - « دعاى عرفات »
دعاى گرانقدر « عرفه » ، مناجاتى است كه حضرت اباعبدالله الحسين ( ع ) در بعدازظهر روز عرفه ، در زير آسمان در صحراى عرفات در حالى كه مانند باران اشك مىريختند قرائت كردند . ( اقبالالاعمال - اعمال روز عرفه ، ص 339 -
صحيفه امام ( مجموعه آثار امام خمينى ) ( فارسى ) — صفحة 457
مساهمون: السيد الخميني
ص٤٥٧