معصومين ما است . ما به « مناجات شعبانيهء » « 1 » امامان و « دعاى عرفات » « 2 » حسين بن على - عليهما السلام - و « صحيفهء سجاديه » اين زبور آل محمد و « صحيفهء فاطميه » « 3 » كه كتاب الهام شده از جانب خداوند تعالى به زهراى مرضيه است از ما است .
ما مفتخريم كه « باقر العلوم » « 4 » بالاترين شخصيت تاريخ است و كسى جز خداى تعالى و رسول - صلى اللَّه عليه و آله - و ائمهء معصومين - عليهم السلام - مقام او را درك نكرده و نتوانند درك كرد ، از ما است .
و ما مفتخريم كه مذهب ما « جعفرى » است كه فقه ما كه درياى بىپايان است ، يكى از آثار اوست . و ما مفتخريم به همهء ائمهء معصومين - عليهم صلوات اللَّه - و متعهد به پيروى آنانيم .
ما مفتخريم كه ائمهء معصومين ما - صلوات اللَّه و سلامه عليهم - در راه تعالى دين اسلام و در راه پياده كردن قرآن كريم كه تشكيل حكومت عدل يكى از ابعاد آن است ، در حبس و تبعيد به سر برده و عاقبت در راه براندازى حكومتهاى جائرانه و طاغوتيان زمان خود شهيد شدند . و ما امروز مفتخريم كه مىخواهيم مقاصد قرآن و سنت را پياده كنيم و اقشار مختلفهء ملت ما در اين راه بزرگِ سرنوشتساز سر از پا نشناخته ، جان و مال و عزيزان خود را نثار راه خدا مىكنند .
ما مفتخريم كه بانوان و زنان پير و جوان و خرد و كلان در صحنههاى فرهنگى و اقتصادى و نظامى حاضر ، و همدوش مردان يا بهتر از آنان در راه تعالى اسلام و مقاصد قرآن كريم فعاليت دارند ؛ و آنان كه توان جنگ دارند ، در آموزش نظامى كه براى دفاع از اسلام و كشور اسلامى از واجبات مهم است شركت ، و از محروميتهايى كه توطئهء دشمنان و ناآشنايى دوستان از احكام اسلام و قرآن بر آنها بلكه بر اسلام و مسلمانان تحميل نمودند ، شجاعانه و متعهدانه خود را رهانده و از قيد خرافاتى كه دشمنان براى منافع خود به دست نادانان و
هامش
( 1 ) - « مناجات شعبانيه »
عالم جليل القدر ، على بن طاوس اين دعا را در اعمال ماه شعبان از حسين بن محمد « ابن خالويه » نقل مىكند و مىنويسد امير المؤمنين و فرزندانش - سلام اللَّه عليهم - هميشه اين دعا را در ماه شعبان مىخواندند .
( اقبال الاعمال ، ص 685 ) ( مفاتيح الجنان ، اعمال ماه شعبان )
حضرت امام خمينى مىفرمايند :
« مناجات شعبانيه از بزرگترين مناجات و از عظيمترين معارف الهى و از بزرگترين امورى است كه آنهايى كه اهلش هستند مىتوانند تا حدود ادراك خودشان استفاده كنند . . . اين از دعاهايى است كه من غير از اين دعا نديدم كه همهء ائمه - روايت شده است كه همه - اين دعا را ، اين مناجات را مىخواندند . اين دليل بر بزرگى اين مناجات است كه همهء ائمه اين مناجات را مىخواندند » .
( بيانات حضرت امام در جمع روحانيون ، مسئولان و مقامات لشكرى و كشورى به تاريخ 7 / 3 / 62 )
( 2 ) - « دعاى عرفات »
دعاى گرانقدر « عرفه » ، مناجاتى است كه حضرت ابا عبد اللَّه الحسين ( ع ) در بعد از ظهر روز عرفه ، در زير آسمان در صحراى عرفات در حالى كه مانند باران اشك مىريختند قرائت كردند . ( اقبال الاعمال - اعمال روز عرفه ، ص 339 - زاد العماد ، ص 265 - مفاتيح الجنان ، اعمال روز عرفه ) .
اين دعا بيانگر راز و نياز عاشقانهء سرور آزادگان و سالار شهيدان با محبوب و معبود خود خالق يكتاست و شامل مفاهيم بس بلند و عميق است
( 3 ) - « صحيفهء فاطميه »
قال الصادق ( ع ) : « انَّ فاطمة مَكَثَتْ بَعْد رَسُول اللَّه خَمْسَةً وَ سَبعينَ يَوماً وَ قَدْ كانَ دَخَلَها حُزنٌ شديدٌ عَلى ابيها ، و كانَ جبرئيل يَأتيها فَيُحسِنُ عَزاها عَلى أَبيها ، يَطيْبُ نفسها ، وَ يُخْبِرها عن أبيها وَ مكانِهِ و يُخْبِرُها بما يكُونَ بَعْدَها في ذُرّيتها و كانَ عَليٌّ يَكْتُبُ ذلك فهذا مُصْحَفُ فاطمةَ » .
امام صادق - عليه السلام - فرمود : فاطمه ( ع ) بعد از رحلت پيامبر اكرم ( ص ) بيش از 75 روز زنده نماند ، و غم جانسوز داغ پدر قلب او را لبريز كرده بود ، به اين جهت جبرئيل پى در پى به حضورش مىآمد ، و او را در عزاى پدر سلامت باد مىگفت ، و تسلى بخش خاطر غمين زهرا ( ع ) بود ، و گاه از مقام و منزلت پدر بزرگوارش سخن مىگفت ، و گاه از حوادثى كه بعد از رحلت او بر ذريهاش وارد مىگرديد خبر مىداد ، و امير المؤمنين - سلام اللَّه عليه - نيز آنچه جبرئيل املا مىكرد همه را به رشتهء تحرير در مىآورد ، و مجموعهء اين سخنان است كه به مصحف فاطمه موسوم گرديد . ( الاصول من الكافي ، ج 1 ، ص 241 ) . در روايت ديگرى در كتاب كافى ، از امير المؤمنين ( ع ) نقل شده است كه : « در اين مصحف مسائل شرعى از حلال و حرام مطرح نيست ، بلكه دانشى است از آنچه واقع شده و يا به وقوع خواهد پيوست »
( 4 ) - « باقر العلوم »
اسم مبارك آن بزرگوار محمد ، و لقب مشهور او باقر است كه حضرت رسول ( ص ) آن حضرت را طى رواياتى به اين لقب ملقب فرمود . كنيهء مشهور آن حضرت ، ابى جعفر و عمر مبارك ايشان 57 سال بود .
امام باقر دو امتياز در ميان ائمه - عليهم السلام - دارد .
اول ، جد پدرى ايشان امام حسين ( ع ) و جد مادرى آن حضرت امام حسن ( ع ) است . از اين جهت در حق ايشان گفته شده :
« عَلَوىٌّ مِنْ عَلَوِيَّينَ وَ فاطِمِىٌّ مِنْ فاطِميَّينَ وَ هاشِمىٌّ مِنْ هاشِمِيَّيْنَ » . امتياز ديگر آنكه وى پايه گذار انقلاب فرهنگى شيعه محسوب مىشود . گرچه انتشار معارف شيعه به دست امام صادق ( ع ) صورت گرفت ولى به دست امام باقر پايه گذارى شد . در دوران امام باقر ( ع ) دولت بنى اميه رو به زوال بود ، مردم از آنها متنفر بودند . به علت وجود كسى چون عمر بن عبد العزيز ، كه علاوه بر اينكه نفع بزرگى براى شيعه داشت ضرر بزرگى نيز براى بنى اميه داشت و اختلاف شديدى كه در ممالك اسلامى پديد آمده بود و هر كسى از گوشهاى قيام مىكرد ، خلفا به سرعت تغيير مىكردند - چنان كه در مدت امامت امام باقر ( ع ) در مدت نوزده سال پنج خليفه روى كار آمدند : وليد بن عبد الملك ، سليمان بن عبد الملك ، عمر بن عبد العزيز ، يزيد بن عبد الملك ، هشام بن عبد الملك - پس موقعيت مناسبى براى آن حضرت كه از ظلم بنى اميه فارغ شده بود ، پديد آورد كه انقلاب علمى را آغاز نمايد و بزرگانى از عامه و خاصه در اطراف ايشان جمع شدند و حقايق اسلام ، لطايف اسلام و بالاخره معارف اسلام را منتشر كردند ، از اين جهت رسول اكرم ( ص ) به ايشان لقب « باقر » داده است . صاحب لسان العرب مىگويد : « لُقِّبَ بِهِ لِانَّهُ بَقَرَ الْعِلْمَ وَ عَرَفَ أصْلَهُ وَ اسْتَنْبَطَ فَرْعَهُ وَ تَوَسَّعَ فيهِ ، وَ التَّبَقُّرُ التَّوَسُّعُ » امام باقر ملقب به اين لقب است چون شكافندهء علم است ، پايهء علوم اسلامى را شناخت و فروع آن را درك فرمود و آن را توسعه داد و ريشهء تبقر به معنى توسعه است .
عامه و خاصه نقل مىكنند كه رسول اكرم ( ص ) به جابر بن عبد اللَّه انصارى فرموده است : « يا جابرُ يوشكُ أنْ تبغى حتّى تَلْقَى وَلَدَاً مِنَ الْحُسَيْنِ يُقالُ لَهُ مُحَمَّد يَبْقُرُ عِلْمَ النَّبيينَ بَقْراً ، فَإِذا لَقيتَهُ فَأَقْرِئْهُ مِنّي السَّلامُ » اى جابر ، تو زنده مىمانى ، مردى از اولاد حسين را كه نامش محمد است ملاقات مىكنى كه او علم انبيا را مىشكافد . هنگامى كه او را ديدى سلامم را به او برسان .
( چهارده معصوم عليهم السلام ، آيت اللَّه مظاهرى ، ص 84 )