و يكى در مغرب به او راضى باشد ، اين هم شريك قتل اوست . « 1 » توجه كنيد كه قلمهاى شما شريك خنجرهايى كه از پشت به ما مىزنند نباشد .
توجه كنيد كه زبانهاى شما ، قلمهاى شما چماق نباشد ، و با همان قلم بنويسيد كه چماق بد است ! توجه كنيد كه قلمهاى شما و زبانهاى شما مسلسل نباشد و به سينه اين جوانهاى ما وارد بشود ، و آن وقت بگوييد كه به ما حمله شده است ! شما هم حمله كرديد . فقط صدام نيست ، شما هم شريك خواهيد بود . قبل از اينكه به نطقها برويد و قبل از اينكه مقالهها بخواهيد بنويسيد و قبل از اينكه تيترها را بخواهيد درشت بنويسيد ، با خودتان خلوت كنيد و ببينيد كه براى چه اين كار را مىكنيد ؟ مقصد شما چه است ؟ شما حق را براى حق مىخواهيد ، يا حق را از رقباى خودتان نمىپذيريد ؟ باطل را براى باطل از آن متنفر هستيد ؟ يا باطل را از دوستان خودتان مىپذيريد ؟ شما خودتان را امتحان كنيد . انسان يك موجود عجيب و غريبى است كه تا آخر عمر خودش نمىتواند خودش را بشناسد .
انسان آن آخر عمر هم اگر بخواهد كشته بشود ، به يك طور طاغوتى دلش مىخواهد كشته بشود ! بعضى از اين كفار كه در صدر اسلام بودند وقتى مىخواستهاند سرش را ببرند ، مىگفته است به او ، از قرارى كه تاريخ مىگويد ؟ كه گردن من را بلند ببر كه جزء سر باشد ، براى اينكه مىخواهم سر من بالاى نيزه كه مىرود از ساير سرها بلندتر باشد ! اين مرض را انسان تا آخر عمرش دارد . شما گمان نكنيد كه تصفيه شدن و انسان شدن يك امرى است آسان . اگر آن طورى كه شيخ « 2 » ما مىفرمود كه محال است ، محال است ، و اگر به آن شدت هم نباشد ؟ مشكل است ؛ و از بزرگترين مشكلهاست براى انسان .
چه بسا انسان خيال مىكند كه دارد كار خوب مىكند ، و كار بد مىكند ، براى اينكه آن خصيصهاى كه در او هست حجاب است از اينكه بتواند تشخيص بدهد خوب را از بد .
يك قضيه واقع مىشود ؛ اين يك قضيه را وقتى كه انسان در گفتارها و نوشتهها و روزنامهها ملاحظه مىكند ، همين يك امر را يك دستهاى مىكوبند ، و يك دستهاى
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار ، ج 68 ، ص 239
( 2 ) - آقاى حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى ، مؤسس حوزهء علميه قم .