از آن بترسند ، همه پشتيبانش هستند ؛ و نه حكومتْ فرمانفرمايى مىخواهد بكند ؛ حكومت هم خدمت مىخواهد بكند . مسأله ، مسئلهء خدمتگزارى دولت به ملت است ؛ نه فرمانفرمايى دولت به ملت . همين فرمانفرمايى جدا مىكند شما را از ملت ، و ملت را از شما و منشأ مفاسد زياد مىشود . اگر جورى باشد كه وقتى رئيس دولتى نخست وزيرش ، رئيس جمهورش بيايد توى مردم ، با مردم باشد ؛ فواصل نباشد ، آن طور فواصلى كه در طاغوت هست . فرماندارها با مردم فواصل نداشته باشند كه مردم پشت اتاقش بيايند بايستند و راهشان ندهند و چه . البته با عدالت راه بايد بدهند ، نه اينكه ؛ هرج و مرج نباشد كه هر كس آمد ، بخواهد جلو بيفتد . يك موازينى كه خود شما مىدانيد . اما مردم از كارهاى شما احساس كنند كه شما از خودشان هستيد و مىخواهيد خدمت كنيد بهشان ، نمىخواهيد فرمانفرمايى كنيد و نمىخواهيد مردم را تحت فشار قرار بدهيد ، و نمىخواهيد ظلم بكنيد ، اين حرفها نباشد ، مثل سابق نباشد كه اجاره مىدادند يك استانى را ، اجارهء رسمى بود . چقدر بدهد تا اينكه اين در اين استان برود ، و آن وقت [ كه ] رفت بايد چقدر بدهد و چقدر درآورد تا آن را ادا كند ، و براى خودشان چقدر باشد ؛ قضيهء « تيول » بود ! يك جايى را به يك نفرى مىدادند به اجاره ، تيول مىدادند ، اين بايد برود مردم را آن قدر بدوشد كه اين مقدارى را كه بايد به مثلًا آن نخست وزير آن وقت ، يا آن فرض كنيد كه - فرمانفرما و آن كسى كه در رأس بود بايد ادا كند ، ادا كند . خوب ، قهراً خودش هم كه رفته براى اين كار براى خودش هم ببندد بار خودش را ! وقتى وضع اين طور شد كه از اول آن كسى كه صدر اعظم بوده است - آن وقت ، صدر اعظم آن وقت منشأ امور بود - صدر اعظم اين حكومت ، استانهايى را كه مىخواست بفرستد اجاره مىداد به تيول او ، اين استان ، استان كرمان است ، كمدرآمدتر است ، كمتر ! استان خراسان زيادتر درآمد دارد ؛ استان آذربايجان زيادتر ، روى درآمد آنجا و اينكه ثروتمندهاى آنجا چقدر هستند ؛ چقدر مىشود از آنها اين استفاده بكند ! وقتى بنا شد سند اجارهبندى يك استانى دست يك حاكمى باشد و يك چيزى داده باشد براى اين كار ، خوب ، بالاخره بايد برود مردم را داغ كند و مىكردند ، مردم را داغ مىكردند و از آنها چيزى
صحيفه امام ( مجموعه آثار امام خمينى ) ( فارسى ) — صفحة 119
مساهمون: السيد الخميني
ص١١٩