الحديث التاسع و الثلاثون
بالسّند المتّصل إلى ركن الإسلام ، محمّد بن يعقوب الكلينيّ ، رضوان اللّه عليه ، عن عدّة من أصحابنا ، عن أحمد بن محمّد بن خالد ، عن ابن محبوب و علىّ بن الحكم ، عن معاوية بن وهب ، قال سمعت أبا عبد اللّه ، عليه السّلام ، يقول : إنّ ممّا أوحى اللّه إلى موسى ، عليه السّلام ، و أنزل عليه في التّوراة : أنّى أنا اللّه ، لا إله إلّا أنا . خلقت الخلق و خلقت الخير ، و أجريته على يدي من أحبّ ، فطوبى لمن أجريته على يديه . و أنا اللّه لا إله إلّا أنا . خلقت الخلق و خلقت الشر ، و أجريته على يدي من أريده ، فويل لمن أجريته على يديه . « 1 » ترجمه « معاوية بن وهب گفت شنيدم حضرت صادق عليه السلام مىفرمود همانا از آن چيزى كه وحى فرمود خدا به سوى ، موسى عليه السلام ، و فرو فرستاد بر او در تورات اين بود كه « همانا منم خدايى كه نيست خدايى مگر من . آفريدم خلق را و آفريدم خوبى را ، و جارى نمودم آن را به دو دست كسى كه دوست دارم ، پس خوشا به حال كسى كه آن را جارى ساختم بر دو دست او . و منم خدايى كه نيست خدايى مگر من . آفريدم خلق را و آفريدم بدى را ، و جارى نمودم به دو دست كسى كه اراده نمودم او را ، پس واى بر كسى كه اجرا كردم آن را بر دو دست او . » شرح قوله : إله « أله » - به فتح همزه و لام - إلاهة ، به معناى عبد عبادة مىباشد . و « إله » فعال به معناى مفعول است ، مثل امام به معناى من يؤتمّ به . [ 1 ] و « إله » اصل « اللّه » است ، و پس از دخول الف و لام « همزه » را تخفيفا حذف كردند . و بعضى
هامش
[ 1 ] « كسى كه از او پيروى مىشود . »
( 1 ) اصول كافى ، ج 1 ، ص 154 ، « كتاب التوحيد » ، « باب الخير و الشرّ » ، حديث 1 .