مىرفتند ، با دست مبارك به رانهاى مبارك آب مىپاشيدند كه اگر ترشح شد معلوم نشود . اين بيچاره كه خود را مقتدى به اين امام معصوم مىداند و احكام دين خود را از آن سرور اخذ مىكند ، در وقت تصرف در اموال از هيچ چيز [ پرهيز ] نمىكند ، از غذايى كه با اتّكال « اصالة الطهارة » مىخورد ، پس از خوردن دست و دهان خود را تطهير مىكند ! در وقت خوردن به اصالة الطهارة تمسك مىكند ، پس از غذا مىگويد همه چيز نجس است ! و اگر از اهل علم به گمان خودش باشد ، جواب مىدهد مىخواهم با طهارت واقعى نماز بخوانم . با آنكه مزيت نماز با طهارت واقعى تاكنون معلوم نشده ، و از فقها ، رضوان اللّه عليهم ، از آن اسمى نديديم ! اگر اهل طهارت واقعى هستى ، چرا اهل حلّيّت واقعى نيستى ؟ فرضا كه طهارت واقعى مىخواهى تحصيل كنى ، آيا ده مرتبه در آب كر و جارى شستشو كردن چيست ؟ با آنكه در آب جارى يك مرتبه و در آب كر - در غير بول يا بعضى نجاسات ديگر - يك مرتبه ، و در بول نيز على المشهور يك مرتبه كفايت مىكند ، و دو مرتبه اجماعا كافى است ، پس چندين مرتبه شستن نيست مگر از تدليسات شيطان و تسويلات نفس . و چون امرى است بيمايه آن را سرمايهء قدس فروشى مىكنند ! از اينها بدتر و فضيحتر وسوسهء بعضى است در نيّت نماز و « تكبيرة الاحرام » ، زيرا كه در آن مرتكب چندين محرّم مىشوند و خود را از مقدسين محسوب مىدارند و با اين عمل براى خود مزيت قائل مىشوند ! در اين نيّت كه تمام اعمال اختياريه را بدون آن نمىتوان اتيان كرد ، و يكى از امورى است كه لازمهء اعمال اختياريه است و انسان نمىتواند يكى از اعمال عباديه يا غير عباديه را بدون آن اتيان كند ، با اين وصف ، به اختلاف شيطنت آنها و تسلط شيطان بر آنها ، از يك ساعت تا چند ساعت گاهى گرفتار حصول اين امر ضرورى الوجود هستند و آخر الامر حاصل نمىشود ! آيا اين امر را بايد از خطرات شيطانيه و اعمال ابليس لعين دانست كه اين بيچاره را افسار كرده و امر ضرورى را بر آن مختفى نموده و او را مبتلا به محرّمات كثيره ، از قبيل قطع صلاة و ترك آن و گذشتن وقت آن ، نموده ، يا از طهارت باطن و قدس و تقوا بايد محسوب داشت ؟
و از شئون وسوسه يكى اقتدا نكردن به كسانى است كه به حكم نصّ و فتوا محكوم به عدالت هستند و ظاهر آنها صالح و به اعمال شرعيه مواظب هستند و باطن آنها را خداوند عالم است و تفتيش از آن لازم نيست ، بلكه جايز نيست ، با اين وصف ، شخص وسواسى را شيطان مهار مىكند و در گوشهء مسجد از جماعت
شرح چهل حديث ( اربعين حديث ) ( فارسى ) — صفحة 403
مساهمون: السيد الخميني
ص٤٠٣