« خفض » معانى متعددى دارد ازجمله تنزل و كاهش ، فروتنى و نيز به معناى آسايش و فراخى زندگى است .
« دعة » به معناى آسودگى و « رغبة » به معناى دنياپرستى و « نَصَب » به معناى خستگى و درماندگى و « مطية » به معناى مركب است .
روشن است كه آنچه انسان را در زندگى به زحمت و رنج مىافكند دنياپرستى است و گرنه براى بهدست آوردن يك زندگى سادهء آميخته با قناعت ، رنج و زحمت زيادى لازم نيست و همانطور كه امام عليه السلام در جملهء بالا فرمود ، دنياپرستى است كه كليد رنج و ناراحتىهاست و مركب ناراحتى و تعب است .
در پايان براى تكميل نكات گذشته به نكتهء ديگر كه ناظر به سه رذيلهء اخلاقى است با ذكر آثار آنها اشاره كرده ، مىفرمايد : « حرص و تكبر و حسد انگيزهاى هستند براى فرو رفتن در گناهان ، و شر و بدكارى ، جامع تمام ( اين ) عيبهاست » ؛ (
وَالْحِرْصُ وَالْكِبْرُ وَالْحَسَدُ دَوَاعٍ إِلَى التَّقَحُّمِ فِي الذُّنُوبِ ، وَ الشَّرُّ جَامِعُ مَسَاوِي الْعُيُوبِ
) . « تقحُّم » به معناى فرو رفتن در چيزى است .
سه رذيلهاى كه امام عليه السلام به عنوان انگيزهء غوطهور شدن در گناهان بيان فرموده همان سه رذيلهء معروف آغاز آفرينش انسان است ؛ شيطان بر اثر تكبر راندهء درگاه خدا شد و آدم به دليل حرص ، ترك اولى كرد و از درخت ممنوع خورد و از بهشت اخراج شد و قابيل براثر حسد ، نخستين قتل و جنايت را در عالم بنيان نهاد و منفور ساحت قدس پروردگار گشت .
در حديثى از امام على بن الحسين عليه السلام مىخوانيم : «
فَأَوَّلُ مَا عُصِى اللَّهُ بِهِ الْكِبْرُ وَ هِى مَعْصِيةُ إِبْلِيسَ حِينَ أَبَى وَ اسْتَكْبَرَ وَ كَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ وَ الْحِرْصُ وَ هِى مَعْصِيةُ آدَمَ وَ حَوَّاءَ حِينَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُمَا فَكُلا مِنْ حَيثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونا مِنَ الظَّالِمِينَ فَأَخَذَا مَا لَاحَاجَةَ بِهِمَا إِلَيهِ فَدَخَلَ ذَلِكَ عَلَى ذُرِّيتِهِمَا إِلَى يوْمِ
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 90
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٩٠