زيرا تقوا چنان انسان را مسلط بر خويش مىسازد كه وسوسههاى شيطان و هواى نفس را به عقب مىراند . چه قدرتى از اين بالاتر كه انسان شيطان را به زمين بزند و هواى نفس را مهار كند .
در سومين جمله مىفرمايد : « هيچ پناهگاهى بهتر و نگهدارندهتر از ورع ( و پرهيز از شبهات ) نيست » ؛ (
وَ لَامَعْقِلَ أَحْسَنُ مِنَ الْوَرَعِ
) . لغزشهاى انسان در بسيارى از موارد در امور شبههناك است كه انسان را به پرتگاه محرمات مسلم شرع سوق مىدهد . كسى كه داراى ورع و پرهيز از شبهات است در پناهگاه مطمئنى قرار گرفته كه او را از چنين لغزشى بازمىدارد .
در حكمت چهارم نيز شبيه اين جمله گذشت آنجا كه مىفرمايد : «
الْوَرَعُ جُنَّة
؛ ورع ، سپر محكمى است » .
امام باقر عليه السلام مىفرمايد : «
إِنَّ أَشَدَّ الْعِبَادَةِ الْوَرَعُ
؛ دشوارترين عبادت ورع است » . « 1 » زيرا علاوه بر ترك محرمات و انجام واجبات ، انسان را از ارتكاب شبهات بازمىدارد .
در حديث ديگرى آمده است كه يكى از ياران امام صادق عليه السلام خدمتش عرض كرد : من توفيق زيارت شما را چند سال يكبار پيدا مىكنم دستورى بيان فرما كه به آن عمل كنم ( و ضامن سعادتم باشد ) . امام عليه السلام فرمود : «
أُوصِيكَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَالْوَرَعِ وَ الاجْتِهَادِ وَ اعْلَمْ أَنَّهُ لَاينْفَعُ اجْتِهَادٌ لَاوَرَعَ فِيهِ
؛ تو را به تقواى الهى و ورع و تلاش و كوشش ( در مسير اطاعت پروردگار ) سفارش مىكنم و بدان كه تلاش بدون ورع نتيجهبخش نخواهد بود » . « 2 »
در چهارمين نكته مىفرمايد : « هيچ شفيعى نجاتبخشتر از توبه نيست » ؛ (
وَلَا شَفِيعَ أَنْجَحُ مِنَ التَّوْبَةِ
) .
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 77 ، ح 5 .
( 2 ) . همان ، ص 76 ، ح 1 .