470 وَسُئِلَ عَنِ التَّوْحِيدِ وَ الْعَدْلِ ، التَّوْحِيدُ أَلَّا تَتَوَهَّمَهُ ، وَالْعَدْلُ أَلَّا تَتَّهِمَهُ .
از آن حضرت دربارهء توحيد و عدل سؤال شد ،
امام عليه السلام فرمود :
توحيد آن است كه خدا را در وهم و انديشه نياورى و عدل آن است كه او را متهم نسازى ( اشاره به اينكه ذات خداوند در انديشهء هيچكس نمىگنجد و بدانيم در تقسيم نعمتهايش عدالت و حكمت را رعايت مىفرمايد ) . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
صاحب مصادر بعد از تمجيد و ستايش بليغى از اين كلام مولا عليه السلام كه بعداً به آن اشاره خواهيم كرد مىگويد : اين گفتار حكيمانه در غررالحكم با تفاوت روشنى ذكر شده ( كه نشان مىدهد آن را از منبع ديگرى دريافت داشته است ) و همچنين راغب اصفهانى در كتاب مفردات ( در مادهء بصر ، با تفاوتى ) آن را ذكر كرده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 317 ) .