دارد و آن را آشكار مىسازد .
در كتاب قاموس آمده است : نواصب و اهل نصب كسانى بودند كه بغض و عداوت على عليه السلام را دين خود مىشمردند ، و به آنها ناصبى مىگفتند چون با آن حضرت عداوت و دشمنى داشتند ( و يكى از معانى نصب ، عداوت و دشمنى است ) .
همين معنى در كتاب لسان العرب نيز آمده است .
در واقع ناصبىها در طرف تفريط در مقابل غاليان بودهاند گرچه ظهور و بروز شديد آنها در عصر اميرمؤمنان على عليه السلام بود ولى در زمان پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نيز ناصبىهايى بودند كه با پيغمبر صلى الله عليه و آله دشمنى مىورزيدند و ظاهراً در ميان مسلمين و صحابه بودند . غالباً عداوت خود را مخفى مىداشتند ولى گاه آشكار مىساختند . همانگونه كه در سورهء منافقين آيات 7 و 8 درباره آنها آمده است :
« « هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لَاتُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا وَللَّهِ خَزَائِنُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَايَفْقَهُونَ * يَقُولُونَ لَئِنْ رَّجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ وَللَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ » ؛ آنها كسانى هستند كه مىگويند : « به افرادى كه نزد پيامبر خدا هستند انفاق نكنيد تا پراكنده شوند » ( غافل از اين كه ) خزاين آسمانها و زمين از آنِ خداست ، ولى منافقان نمىفهمند . * آنها مىگويند : « اگر به مدينه بازگرديم ، عزيزان ، ذليلان را بيرون مىكنند ! » در حالى كه عزّت مخصوص خدا و پيامبر او و مؤمنان است ؛ ولى منافقان نمىدانند » .
به يك معنا مىتوان گفت كه ظهور ناصبىها به صورت آشكار از جنگ جمل شروع شد و سپس در داستان حكمين تشديد گرديد و در جنگ نهروان به اوج خود رسيد بعداً نيز بهوسيلهء دارودستهء معاويه در شام قوت گرفت و تا آنجا كه در تواريخ آمده است هفتاد سال بر منابر - نعوذبالله - سبّ و لعن على عليه السلام مىكردند .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 672
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٦٧٢