تخطي إلى المحتوى الرئيسي

پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 617

مساهمون:

ص٦١٧

نكته غيبت و آثار شوم آن

در تعريف غيبت ، در ميان ارباب لغت و همچنين در كتب فقهيه و كلمات علماى اخلاق ، تفسيرهاى گوناگونى ديده مىشود كه در واقع همهء آن‌ها به يك چيز برمىگردد . مرحوم شيخ انصارى از بعضى از بزرگان علما نقل كرده است كه اخبار معصومين عليهم السلام و اجماع فقها دلالت بر اين دارد : حقيقت غيبت اين است كه از ديگرى در غياب او چيزى بگويد كه اگر بشنود ناراحت شود . « 1 » گاه گفته مىشود كه غيبت ، افشاى عيوب و گناهان پنهانى افراد در غياب آن‌ها نزد كسانى است كه از آن آگاهى ندارند و اين‌كه بعضى از عوام مىگويند : آنچه گفتيم ، صفت اوست غيبت نيست ؛ اشتباه روشنى است . زيرا غيبت همان بيان صفت زشت پنهانى در غياب افراد است و اگر صفت آن‌ها نباشد مصداق تهمت و بهتان مىباشد و نيز آنچه بعضى از عوام مىگويند : حاضريم همين مطلب را نزد خود شخص بگوييم ؛ اين هم اشتباه ديگرى است كه خيال مىكنند اگر چيزى واقعيت داشته باشد غيبت نيست . به هر حال ، شديدترين تعبير دربارهء غيبت در قرآن مجيد آمده و دربارهء هيچ گناهى چنين تعبيرى ديده نمىشود و آن اين‌كه غيبت‌كننده همچون كسى است كه گوشت برادر مردهء خود را بخورد : « أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ » . « 2 » اشاره به اين‌كه آبروى انسان مانند گوشت تن اوست و غيبت كننده گويى گوشت تن برادر مسلمانش را مىخورد و غايب و بىدفاع بودن او به‌منزلهء مردن اوست .
هامش
( 1 ) . مكاسب محرمه ، شيخ انصارى ، بحث غيبت . ( 2 ) . حجرات ، آيهء 12 .