شرح و تفسير سرنوشت دنياپرستان
امام عليه السلام در اين كلام نورانى در دو بخش كه هركدام ديگرى را تكميل مىكند سخن مىگويد . در بخش نخست ، بىارزش بودن دنيا را با تعبيرات قاطع و كوبنده بيان كرده و داد سخن را در اين قسمت داده و براى دنيا به هفت عيب بزرگ اشاره مىكند .
نخست مىفرمايد : « اى مردم ! متاع دنيا همچون گياهان خشكيدهء وباخيز است بنابراين از چنين چراگاهى دورى كنيد » ؛ (
يَا أَيُّهَا النَّاسُ ، مَتَاعُ الدُّنْيَا حُطَامٌ مُوبِىءٌ فَتَجَنَّبُوا مَرْعَاهُ !
) . چه تعبير جالب و گويايى ! زيرا « حطام » در اصل از مادهء « حطم » ( بر وزن ختم ) به معناى شكستن و خرد كردن چيزى گرفته شده است و غالباً به شكستن اشياء خشك مانند ساقههاى خشك گياهان اطلاق مىشود و به همين دليل گاهى به كاه ، « حطام » اطلاق مىگردد .
امام عليه السلام متاع دنيا را در اينجا تشبيه به همان گياهان خشكيده و خردشدهاى كه آذوقهء حيوانات است نموده اما گياهى كه با ميكروب و با آغشته شده و حتى سبب مرگ حيوان مىشود ، و بهدنبال آن هشدار مىدهد كه از اين چراگاه بىارزش خطرناك دورى كنيد . اين سخن در واقع برگرفته از تعبيرات قرآن مجيد است آنجا كه دربارهء زندگى دنيا مىفرمايد : « « اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَلَهْوٌ