426 لَا يَنْبَغِي لِلْعَبْدِ أَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ : الْعَافِيَةِ ، وَالْغِنَى . بَيْنَا تَرَاهُ مُعَافىً ، إِذْ سَقِمَ ؛ وَ بَيْنَا تَرَاهُ غَنِيّاً ، إِذِ افْتَقَرَ .
امام عليه السلام فرمود :
سزاوار نيست انسان به دو چيز اطمينان پيدا كند : سلامتى و ثروت . چراكه در همان حال كه انسانى را تندرست مىبينى ناگهان بيمار مىشود و در همان حال كه او را ثروتمند مشاهده مىكنى ناگهان فقير و مستمند مىگردد . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب در ذيل اين گفتار حكيمانه مىگويد : منابع ديگر آن را در پايان بحثهاى نهجالبلاغه خواهيم آورد . گويا در آن موقع دسترسى به منابع مختلف نداشته و يا وقت او اجازه نداده و موكول به بعد كرده است و متأسفانه بعداً هم موفق نشده به وعدهء خود در اين مورد و امثال آن وفا كند . خدايش غريق رحمت گرداند .
اضافه مىكنيم : در كتاب التذكرة الحمدونية ابن حمدون از علماى قرن ششم ( كه تمايل به تشيع داشته ) اين گفتار حكيمانه با مختصر تفاوتى آمده است . ( التذكرة الحمدونية ، ج 1 ، ص 379 ، ح 983 ) .