شرح و تفسير بىاعتبارى اين دو نعمت
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به نكتهاى دربارهء ناپايدارى نعمتهاى دنيا اشاره كرده و مخصوصاً دو نعمت بزرگ سلامتى و بىنيازى را مورد توجه قرار داده ، مىفرمايد : « سزاوار نيست انسان به دو چيز اطمينان پيدا كند : سلامتى و ثروت . چراكه در همان حال كه انسانى را تندرست مىبينى ناگهان بيمار مىشود و در همان حال كه او را ثروتمند مىبينى ناگهان فقير و مستمند مىگردد » ؛ (
لَا يَنْبَغِي لِلْعَبْدِ أَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ : الْعَافِيَةِ ، وَالْغِنَى . بَيْنَا تَرَاهُ مُعَافىً ، إِذْ سَقِمَ ؛ وَ بَيْنَا تَرَاهُ غَنِيّاً ، إِذِ افْتَقَرَ
) . آنچه را امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه بيان فرموده همه يا غالب ما در طول عمر خود نمونههاى متعددى از آن را ديدهايم ؛ افرادى سالم ، قوىپيكر و قهرمان را مشاهده كردهايم كه ناگهان به ما اطلاع دادند بيمار شده و در بستر بيمارى افتاده و قادر به حركت نيست .
آرى ! انسان بسيار آسيبپذير است ، يك ميكروب بسيار كوچك و از آن كوچكتر يك ويروس كه با چشم مسلّح نيز بهزحمت ديده مىشود ممكن است انسانى را از پاى درآورد .
بيمارى بسيار خطرناك سرطان ، از طغيان يك سلول در بدن شروع مىشود كه رشد و نمو پىدرپى مىكند و تبديل به غدهاى سرطانى مىشود و انسان