در حكمت 255 از نهجالبلاغه نيز خوانديم : «
الْحِدَّةُ ضَرْبٌ مِنَ الْجُنُونِ
؛ حدت و تندى و تندخويى نوعى از جنون و ديوانگى است » .
جالب اينكه افراد سفيه و نادان دوست دارند عكسالعملى در برابر آنها نشان داده شود تا به كار خود ادامه دهند و عقدهء دل را بگشايند اما هنگامى كه به آنها بىاعتنايى شود غمگين مىشوند . آيا بهتر نيست با بىاعتنايى آنها را غمگين و مأيوس سازيم همانگونه كه اميرمؤمنان عليه السلام مىفرمايد : «
إذا حَلُمتَ عن السَّفيهِ غَمَمْتَه فَزِدْه غمّاً بحِلْمِكَ عنه
؛ هنگامى كه در برابر شخص سفيه و نادان بردبارى نشان دهى غمگين مىشود . حال كه چنين است با حلم خود بر غم و اندوه او بيفزا » . « 1 »
* * *
هامش
( 1 ) . غررالحكم ، ح 6389 .