در حديثى كه از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل شده است مىخوانيم كه بههنگام وصيت به فرزندش محمّد بن حنفيه فرمود : «
و أَكْرِمِ الَّذِينَ بِهِمْ تَصُول وَ ازْدَدْ لَهُمْ طُولَ الصُّحْبَةِ بِرّاً وَ إِكْرَاماً وَ تَبْجِيلًا وَ تَعْظِيماً فَلَيسَ جَزَاءُ مَنْ عَظَّمَ شَأْنَكَ أَنْ تَضَعَ مِنْ قَدْرِهِ وَ لَاجَزَاءُ مَنْ سَرَّكَ أَنْ تَسُوءَه
؛ با برادران دينى و كسانى كه به كمك آنها به دشمن حمله مىكنى خوشرفتارى كن و آنها را گرامى و بزرگ دار چراكه جزاى كسى كه مقام تو را بالا برده اين نيست كه از قدرش بكاهى و نيز جزاى كسى كه تو را مسرور كرده اين نيست كه او را غمگين سازى » . « 1 »
در حديث ديگرى از حذيفه ( صحابى معروف ) نقل شده كه مىگويد : من مردى بودم كه به خانوادهام درشتى مىكردم و خشونت زبان داشتم ، به پيغمبر صلى الله عليه و آله عرض كردم : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ! مىترسم زبانم مرا وارد دوزخ كند فرمود : «
فأين أنت من الاستِغفار إنّى لأستغفِرُ اللَّهَ فى اليومِ مائةً
؛ چرا استغفار نمىكنى من نيز هر روز يكصد مرتبه استغفار مىكنم » . « 2 »
در خطبهء 186 نيز آمده بود كه امام عليه السلام فرمود : «
وَ لْيخْزُنِ الرَّجُلُ لِسَانَهُ فَإِنَّ هَذَا اللِّسَانَ جَمُوحٌ بِصَاحِبِهِ وَ اللَّهِ مَا أَرَى عَبْداً يتَّقِى تَقْوَى تَنْفَعُهُ حَتَّى يخْزُنَ لِسَانَه
؛ انسان بايد زبانش را ( از سخنان ناروا ) حفظ كند زيرا اين زبان در برابر صاحبش سركش است . به خدا سوگند بندهاى را نمىبينم كه باتقوا باشد و تقوايش به او سودى ببخشد مگر اينكه زبانش را ( از سخنان ناروا ) حفظ كند » .
* * *
هامش
( 1 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 4 ، ص 391 ، ح 5864 .
( 2 ) . مسند احمد ، ج 5 ، ص 397 .