384 الرُّكُونُ إِلَى الدُّنْيَا مَعَ مَا تُعَايِنُ مِنْهَا جَهْلٌ ، وَ التَّقْصِيرُ فِي حُسْنِ الْعَمَلِ إِذَا وَثِقْتَ بِالثَّوَابِ عَلَيْهِ غَبْنٌ ، وَ الطُّمَأْنِينَةُ إِلَى كُلِّ أَحَدٍ قَبْلَ الاخْتِبَارِ لَهُ عَجْزٌ .
امام عليه السلام فرمود :
اعتماد به دنيا با وجود آنچه با چشم خود از ( تحولات و دگرگونىهاى ) آن مشاهده مىكنى جهل و نادانى است و كوتاهى در حُسن عمل با وجود اطمينان به پاداش ( الهى ) براى آن ، غبن و خسارت است و اطمينان به هركس قبل از آزمايش و امتحان او دليل عجز و ناتوانى است . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
دانشمند معروف ، ميدانى ، در مجمع الامثال اين كلام حكيمانه را در ذيل كلمات اميرمؤمنان على عليه السلام آورده با بعضى از اضافات ( كه نشان مىدهد از منبعى غير از نهجالبلاغه گرفته است . ) ازجمله « البخل جامع لمساوىء العيوب » كه در حكمت 378 گذشت ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 280 ) و بعيد نيست كه اينها هر دو با هم در كلام امام عليه السلام آمده و سيد رضى آنها را تفكيك نموده است .
اضافه مىكنيم : مرحوم آمدى نيز آن را در غرر با تفاوتى ذكر كرده ( غررالحكم ، ح 2351 ، 158 و 9490 ) و همچنين ابن طلحهء شافعى در مطالب السؤول با اضافاتى آورده است . ( مطالب السؤول ، ص 203 ) .