پروردگار قوى گردد و هنگامى كه از بدان و دوستان بدكار دورى كنند اسباب معصيت را از ميان برداشته و خود را براى انجام آن ضعيف مىسازند .
در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام در تفسير آيهء شريفهء « وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبّهِ جَنّتانِ » آمده است : «
مَنْ عَلِمَ أَنَّ اللَّهَ يراهُ وَ يسْمَعُ ما يقُوْلُ وَ يعْلَمُ ما يعْمَلُ مِنْ خَيرٍ أَوْ شَرٍّ ، فَيحْجُزُهُ ذلِكَ عَنِ الْقَبيحِ مِنَ الْأَعمالِ ، فَذلِكَ الَّذى خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى
؛ كسى كه بداند خدا او را مىبيند و آنچه را مىگويد مىشنود و از اعمال نيك و بدى كه انجام مىدهد آگاه است و اين امر او را از اعمال قبيح بازدارد اين كسى است كه از مقام پروردگارش خائف است و نفس خويش را از هوى بازمىدارد » . « 1 »
در آيات قرآن مجيد نيز تعبيرات مختلفى ديده مىشود كه در واقع گفتار امام عليه السلام برگرفتهء از آنهاست .
در آيهء چهاردهم سورهء علق دربارهء بعضى از كافران و تكذيب كنندگان پيغمبر صلى الله عليه و آله آمده است : « « أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى » ؛ آيا او نمىدانست كه خداوند اعمالش را مىبيند » .
در آيهء 108 سورهء نساء مىخوانيم : « « يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلَا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ » ؛ آنها زشتكارى خود را از مردم پنهان مىدارند ؛ اما از خدا پنهان نمىدارند » .
اين سخن را با نكتهاى كه مرد سالكى بيان كرده پايان مىدهيم : نقل شده كه او بعد از گناهى توبه كرده بود ولى پيوسته مىگريست . به او گفتند : چرا اينقدر گريه مىكنى ؟ مگر نمىدانى خداوند غفور است و آمرزندهء گناهان ؟ گفت : آرى ممكن است او عفو كند ولى اين خجلت و شرمسارى را از اينكه او مرا بههنگام گناه ديده است ، چگونه از خود دور سازم ؟
گيرم كه تو از سر گنه درگذرى * وان شرم كه ديدى كه چه كردم چه كنم ؟ !
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 7 ، ح 10 .