358 و قال عليه السلام أَيُّهَا النَّاسُ ، لِيَرَكُمُ اللَّهُ مِنَ النِّعْمَةِ وَجِلِينَ ، كَمَا يَرَاكُمْ مِنَ النِّقْمَةِ فَرِقِينَ ! إِنَّهُ مَنْ وُسِّعَ عَلَيْهِ فِي ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَرَ ذلِكَ اسْتِدْرَاجاً فَقَدْ أَمِنَ مَخُوفاً ، وَمَنْ ضُيِّقَ عَلَيْهِ فِي ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَرَ ذلِكَ اخْتِبَاراً فَقَدْ ضَيَّعَ مَأْمُولًا .
امام عليه السلام فرمود :
اى مردم ! بايد خداوند ، شما را به هنگام نعمت ترسان ببيند همانگونه كه از بلا و نقمت ترسان مىبيند ؛ زيرا كسى كه خدا به او نعمت گستردهاى بخشيده و آن را ( احتمالًا ) استدراج ( مقدمهء مجازات تدريجى ) نشمرد از امر خوفناكى خود را ايمن دانسته و ( به عكس ) كسىكه خدا براو تنگ گيرد ( ونعمتهايى را از او سلب كند ) و آن را آزمايش ( و مقدمهء ترفيع مقام ) نداند پاداش اميدبخشى را از دست داده است . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب اين كلام شريف را با اضافاتى از تحف العقول نوشتهء مرحوم ابن شعبهء حرانى ( كه قبل از سيّد رضى مىزيسته ) نقل كرده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 265 )