گرچه اين دو وصف ، مفهوم نزديكى با هم دارند ولى با دقت ، تفاوت ميان آنها روشن مىشود . « سَهْلُ الْخَليقَة » بودن با توجه به اينكه « خليقة » به معناى خُلق و طبيعت است اين است كه انسان در زندگى سختگير نباشد . فلان وسيله اگر حاصل نشد ناراحتى نكند . فلان غذا به موقع نرسيد ، نرسد . نظم در زندگى او حاكم است ؛ اما چنان نيست كه اگر چيزى به موقع حاصل نشد ابراز ناراحتى كند .
به بيان ديگر كسانى هستند كه فىالمثل اگر بر سر سفره ، فلان چيز و فلان چيز نباشد دست از سفره مىكشند و ابراز ناراحتى مىكنند ؛ ولى مؤمنان راستين آسانگيرند ؛ با هر غذايى سد جوع مىكنند و در زندگى مقيد به قيود دنياپرستان نيستند .
ولى « لَيّنُ الْعَريكَة » رابطهء انسان را با اشخاص ديگر بيان مىكند ، زيرا « عَريكَة » ( با توجه به اينكه در اصل به معناى چرمى است كه بهواسطهء نرم بودن ، دباغ را به ناراحتى نمىاندازد و سپس به معناى طبيعت انسانى استعمال شده است ) به اين معناست كه در برخورد با ديگران ملايم و مهربان و تسليم است و مردم از معاشرت با او لذت مىبرند .
بنابراين « سَهْلُ الْخَليقَةَ » مىتواند اشاره به سختگيرى نكردن در زندگى شخصى انسان باشد و « لَيّن الْعَريكَة » اشاره به نرمش او در مقابل بستگان ، دوستان و ديگران .
اين همان چيزى است كه در قرآن مجيد يكى از صفات برجستهء پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله شمرده شده است آنجا كه مىفرمايد : « فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظّاً غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ » ؛ به بركت رحمت الهى در برابر آنها ( مردم ) نرم ( و مهربان ) شدى و اگر خشن و سنگدل ( و تندخو ) بودى از اطراف تو پراكنده مىشدند » . « 1 »
هامش
( 1 ) . آل عمران ، آيهء 159