سيراب شود گلوگيرش شده ( و به هلاكت مىرسد ) » ؛
( وَرُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِيِّهِ )
. اين است سرنوشت طمعكارى كه با حرص و ولع به دنبال چيزى مىرود و خود را به آب و آتش مىزند و پيش از آنكه به آن برسد هلاك مىگردد ؛ مانند كسى كه عطش شديدى به او روى آورده ، هنگامى كه به آب مىرسد با حرص و ولع چنان مىنوشد كه گلوگيرش مىشود و سيراب نشده جان مىدهد .
آنگاه در چهارمين نكته به حريصان و طماعان اشاره كرده ، مىفرمايد :
« هرقدر ارزش چيزى بيشتر باشد بهگونهاى كه افراد براى به دست آوردن آن ، با يكديگر به رقابت برخيزند ، همانقدر ، مصيبت از دست دادنش زيادتر خواهد بود » ؛
( وَكُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ الشَّيْءِ الْمُتَنَافَسِ فِيهِ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ لِفَقْدِهِ )
. بنابراين شخص طمعكار كه با شتاب براى به دست آوردن اشياى مهم مورد نظرش با ديگران به رقابت برمىخيزد ، هنگامى كه به آن نرسد يا برسد و آن را از دست بدهد گرفتار مصيبت عظيمى خواهد شد و اين ، يكى ديگر از مصائب بزرگ طمعكاران دنياپرست است .
در پنجمين نكته امام عليه السلام به آرزوهاى دور و زياد اشاره كرده است كه چشم انسان را كور و گوشش را كر مىكند ، مىفرمايد : « آرزوها چشم بصيرت را نابينا مىسازد » ؛
( وَالْأَمَانِيُّ تُعْمِي أَعْيُنَ الْبَصَائِرِ )
. دليل آن هم روشن است ؛ عشق و علاقهء شديد به چيزى كه از دسترس بيرون است به انسان اجازه نمىدهد موانعى را كه بر سر راه است ببيند و يا آثار زيانبار آن چيز را مشاهده كند ، همچنان در بيابان آرزوها براى يافتن آب به دنبال سراب مىدود و اى بسا گرفتار حيوانات درنده و گرگان خونخوار مىشود و يا در پرتگاهها سقوط مىكند .
در ششمين و آخرين نكته به اين حقيقت اشاره مىكند كه هميشه با تلاش
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 312
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣١٢