275 و قال عليه السلام إِنَّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِرٍ ، وَضَامِنٌ غَيْرُ وَفِيٍّ ، وَرُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِيِّهِ ؛ وَكُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ الشَّيْءِ الْمُتَنَافَسِ فِيهِ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ لِفَقْدِهِ وَالْأَمَانِيُّ تُعْمِي أَعْيُنَ الْبَصَائِرِ ، وَالْحَظُّ يَأْتِي مَنْ لَايَأْتِيهِ .
امام عليه السلام فرمود :
طمع ، ( انسان را ) به سرچشمهء آب وارد مىكند و او را تشنه بازمىگرداند و ضامنى است كه هرگز وفا نمىكند و بسيار مىشود كه نوشندهء آب پيش از آنكه سيراب شود گلوگيرش شده ( و هلاك مىگردد ) و هر اندازه ارزش چيزى بيشتر باشد كه مورد رغبتِ اين و آن گردد ، به همان اندازه مصيبت از دست رفتنش بيشتر است .
آرزوها ( ى دور و دراز ) چشم بصيرت را كور مىكند و ( چه بسا ) سود به سراغ كسى مىرود كه او به دنبالش نيست ! « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
صاحب كتاب مصادر بخشهايى از اين حديث شريف را با تفاوتهايى از غررالحكم آمُدى و مطالب السؤول و مجمع الامثال و نهاية الإرب نقل كرده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 221 )