269 و قال عليه السلام النَّاسُ فِي الدُّنْيَا عَامِلَانِ : عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِلدُّنْيَا ، قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْيَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ ، يَخْشَى عَلَى مَنْ يَخْلُفُهُ الْفَقْرَ وَيَأْمَنُهُ عَلَى نَفْسِهِ فَيُفْني عُمُرَهُ فِي مَنْفَعَةِ غَيْرِهِ ، وَعَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا ، فَجَاءَهُ الَّذِي لَهُ مِنَ الدُّنْيَا بِغَيْرِ عَمَل ، فَأَحْرَزَ الْحَظَّيْنِ مَعاً ، وَمَلَكَ الدَّارَيْنِ جَمِيعاً ، فَأَصْبَحَ وَجِيهاً عِنْدَ اللَّهِ ، لَايَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَةً فَيَمْنَعُهُ .
امام عليه السلام فرمود :
مردم در دنيا دو گروهند : گروهى تنها براى دنيا تلاش مىكنند و دنيايشان آنان را از آخرتشان بازداشته است . نسبت به بازماندگان خود از فقر وحشت دارند ولى از فقر خويش ( براى جهان ديگر ) خود را در امان مىدانند ، ازاينرو عمر خود را در منافع ديگران فانى مىسازند ( و دست خالى به آخرت مىروند ) . گروه ديگر براى آنچه بعد از دنياست تلاش مىكنند ؛ سهم آنان بدون نياز به كار و كوشش فراوان از دنيا به آنها مىرسد . چنين كسانى هر دو سود را بردهاند و هر دو سرا را با هم مالك شدهاند .
آنها در درگاه خدا آبرومندند و هرچه بخواهند خداوند از آنها دريغ نمىدارد . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
اين كلام نورانى با تفاوتى در تعبير در كتاب اعلام الدين ديلمى ( متوفاى قرن هشتم ) ، آمده است و تفاوتش نشان مىدهد كه منبعى غير از نهجالبلاغه داشته است . ( اعلام الدين ، ص 296 )