شرح و تفسير دنياپرستان و آخرتْ دوستان
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه تقسيم دوگانهء آموزندهاى دربارهء مردم دنيا دارد ، مىفرمايد : « مردم در دنيا دو گروهند : گروهى تنها براى دنيا تلاش مىكنند و دنيايشان آنان را از آخرتشان باز داشته است » ؛
( النَّاسُ فِي الدُّنْيَا عَامِلَانِ : عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِلدُّنْيَا ، قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْيَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ )
. سپس در ادامهء اين توصيف مىفرمايد : « نسبت به بازماندگان خود از فقر وحشت دارند ؛ ولى از فقر خويش ( براى جهان ديگر ) خود را در امان مىدانند ، ازاينرو عمر خويش را در منافع ديگران فانى مىسازند ( و دست خالى به آخرت مىروند ) » ؛
( يَخْشَى عَلَى مَنْ يَخْلُفُهُ الْفَقْرَ وَيَأْمَنُهُ عَلَى نَفْسِهِ فَيُفْني عُمُرَهُ فِي مَنْفَعَةِ غَيْرِهِ )
. به يقين چنين كسى انسان بسيار نادان و بىخبرى است كه پيوسته در دنيا دست و پا مىزند ثروتى براى فرزندانش بيندوزد و آيندهء آنها را تأمين كند تا فقر ، گريبانشان را نگيرد ؛ ولى خودش از دو جهت گرفتار فقر است : هم فقر دنيوى ، به دليل اندوختن ثروت و مصرف نكردن آن و هم فقر اخروى ، به علّت اينكه چيزى از آن را در راه خدا صرف نكرده تا به مقتضاى « مَا عِنْدَكُمْ يَنفَدُ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ » « 1 » براى آخرتش ذخيرهاى باشد .
هامش
( 1 ) . نحل ، آيهء 96