9 و فى حديثه عليه السلام كُنَّا إِذَا احْمَرَّ الْبَأْسُ اتَّقَيْنَا بِرَسُولِ اللَّه صلى الله عليه و آله ، فَلَمْ يَكُنْ أَحَدٌ مِنَّا أَقْرَبَ إِلَى الْعَدُوِّ مِنْهُ .
در حديثى امام عليه السلام فرمود :
هرگاه آتش جنگ ، سخت شعلهور مىشد ما به رسول خدا صلى الله عليه و آله پناه مىبرديم و در آن هنگام هيچيك از ما به دشمن از او نزديكتر نبود ! « 1 »
مرحوم سيّد رضى ( در تفسير اين كلام شريف ) مىگويد :
معناى اين سخن اين است كه وقتى ترس از دشمن شديد مىشد و جنگ
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
در كتاب مصادر آمده است كه اين كلام نورانى را ابو عبيد ( عالم معروف قرن سوم ) در كتاب خود به نام غريب الحديث آورده و همچنين طبرى نيز آن را در تاريخ خود نقل كرده است . سپس مرحوم خطيب در ذيل كلام خود مىنويسد : ظاهر اين است كه تمام آنچه را مرحوم سيّد رضى در اين فصل ( احاديث نهگانه ) آورده است از همان كتاب ابو عبيد است ( كه در وصف او نوشتهاند : مردى عالم در فنون مختلف ادبيات و جز آن بود و به گفتهء بعضى ، پيشواى دانشمندان عصر خود به شمار مىآمد ) . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 211 ) .
اضافه مىكنيم كه اين حديث شريف در كتاب مسند احمد ( متوفاى 241 ) نيز آمده است . ( مسند احمد ، ج 1 ، ص 156 ) همچنين در كتاب مكارم الاخلاق ، ص 19 و مستدرك حاكم نيشابورى ، ج 2 ، ص 143 با اندكى تفاوت