260 و قال عليه السلام كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ ، وَمَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ ، وَمَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِيهِ . وَمَا ابْتَلَى اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلَاءِ لَهُ .
امام عليه السلام فرمود :
چه بسيارند كسانى كه بهوسيلهء احسان الهى به آنها غافلگير مىشوند و به سبب پردهپوشى خدا بر آنها مغرور مىگردند و براثر تعريف و تمجيد از آنان فريب مىخورند و خداوند هيچكس را به چيزى مانند مهلت دادن ( و ادامهء نعمتها و ترك عقوبت ) نيازموده است . « 1 »
سيّد رضى مىگويد : « اين سخن سابقاً ( در حكمت 116 ) گذشت جز اينكه در اينجا اضافهء خوب و مفيدى دارد » ؛
( قالَ الرَّضِيُ : وَقَدْ مَضى هذَا الْكَلامُ فِيما تَقَدَّمَ ، إِلَّا أنَّ فِيهِ هاهُنا زِيادَةٌ جَيّدَةٌ مُفيدَةٌ )
.
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
آنچه در اين كلام حكيمانه آمده عين چيزى است كه در حكمت 116 آمد و منابع آن را در آنجا آورديم و گفتيم كه طبق نقل مصادر نهجالبلاغه اين كلام نورانى را جمعى از بزرگانى كه پيش از سيّد رضى مىزيستند در كتاب خود آوردند ؛ از جمله ابن شعبهء حرانى در تحف العقول و كلينى در روضهء كافى و يعقوبى در كتاب تاريخ خود و ابن جوزى در كتاب تذكرة الخواص . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 107 )