سكوت در برابر او جايز نيست ، زيرا چنين سكوتى مساوى با شكست به شمار مىآيد و مىدانيم اميرمؤمنان عليه السلام كرارا در ميدانهاى جنگ با دشمنان اسلام به مبارزه طلبيده شد و امام عليه السلام در برابر حريف خود قرار گرفت و او را از پاى در آورد كه بارزترين نمونهء آن ميدان جنگ خندق و قرار گرفتن در مقابل « عمرو بن عبدود » است ، زيرا او بارها در وسط ميدان مبارز طلبيد و هيچ كس جرأت نكرد در مقابل او ظاهر شود و اميرمؤمنان عليه السلام بارها از پيغمبر صلى الله عليه و آله تقاضا كرد كه اجازه دهد در برابر او قرار گيرد و پيامبر صلى الله عليه و آله براى اينكه ديگران را آزمايش كند رخصت نمىداد ؛ ولى آخرين بار اجازه داد و آن حضرت در برابر عمرو قرار گرفت و با مبارزهاى قهرمانانه او را بر خاك افكند و حديث معروف
« لَضَرْبَةُ عَلِىّ يَوْمَ الْخَنْدَقِ أفْضَلُ مِنْ عِبادَةِ الثَّقَلَيْنِ
؛ ضربهاى كه على عليه السلام در روز خندق ( بر پيكر عمرو بن عبد ود ) وارد كرد از عبادت جن و انس بالاتر است » « 1 » را بيان فرمود .
نكته : جنگهاى تن به تن در تاريخ
آنچه در حديث پربار بالا آمد اشاره به جنگهاى تن به تنى بود كه در ميدانهاى جهاد واقع مىشد و در واقع ضرورتى اجتنابناپذير بود و گاه اين جنگهاى تن به تن از جنگهاى مغلوبه كه همهء لشكريان دو طرف به پيكار مىپرداختند جلوگيرى مىكرد ، همانگونه كه در نبرد عظيم خندق صورت گرفت كه با كشته شدن عمرو بن عبدود در جنگ تن به تن با اميرمؤمنان على عليه السلام روحيهء دشمن شكست خورد و با عوامل ديگرى از قبيل طوفان دست به دست هم داد و لشكر عظيم قريش از ميدان عقبنشينى كردند .
ولى در تاريخ اروپا جنگهاى تن به تن به صورت بسيار زشتى انجام
هامش
( 1 ) . اقبال الأعمال سيد بن طاووس ، ص 467 .