مىگرفت به اين معنا كه دو نفر كه با هم خصومت داشتند يكديگر را به مبارزه فرا مىخواندند و با استفاده از سلاحهاى مرگبار به هم حمله مىكردند و تا يكى كشته مىشد مبارزهء آنها تمام مىگشت كه در كتب مختلف آنها شرح آن آمده است .
آنچه را در ذيل مىخوانيد عصارهاى است كه از سه دائرة المعارف معروف غربى گرفته شده است :
مبارزهء تن به تن يا همان دوئل واژهاى است كه از زبان لاتين گرفته شده است به اين شكل كه دو تن كه با يكديگر خصومت داشتند با استفاده از شمشير و يا اسلحهاى مرگبار به مبارزه بر مىخواستند . اين عمل در ابتدا در قرون وسطى و در اروپاى شرقى مرسوم بود و حتى گفته شده است كه به دوران قبل از مسيح باز مىگردد . بعد از مدتى اين عمل از سوى دادگاه جنبهء قانونى يافت و به عنوان وسيلهاى براى رفع خصومت معرفى شد و در مواردى دادگاه حكم به انجام دوئل مىكرد .
در زمان چارلز نهم در فرانسه انجام اين عمل تا جايى شدت يافت كه او در سال 1566 مجازات اعدام را براى كسانى كه دست به اين عمل مىزدند مقرر كرد . با اين وجود در تواريخ نوشته شده است كه بعداً در زمان لوئى چهارم در فرانسه در عرض هجده سال بيش از چهار هزار نفر در اين نبرد تن به تن كشته شدند و يا در زمان لوئى سيزدهم تعداد كشتگان در عرض بيست سال به هشت هزار نفر بالغ شد . دامنهء اين نوع نبرد تا جايى گسترش يافته بود كه به محض كوچكترين توهين و يا صرف احتمال وجود توهين ، فردى كه مورد اهانت قرار گرفته بود زمان و مكان دوئل را تعيين مىكرد و انجام اين عمل نوعى دفاع از آبرو و حفظ شرافت تلقى مىشد و حتى گفته شده كه همهء افراد به انجام دادن اين كار مجاز بودند و فقط زنان ، افراد زير بيست سال و يا بالاتر از شصت سال و يا
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 779
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٧٧٩