شكايت كرد ، امام عليه السلام فرمود :
« اعْلَمْ أنَّ كُلُّ شَىْءٍ تُصيبُهُ مِنَ الدُّنْيا فَوْقَ قُوتِكَ فَإنَّما أنْتَ فيهِ خازِنٌ لِغَيْرِكَ
؛ بدان آنچه را از دنيا بيش از مقدار هزينهء خود به دست مىآورى خزانهدار ديگران در آن خواهى بود » . « 1 »
گويا امام عليه السلام مىدانست كه زندگى او تأمين است و نيازى را كه مطرح كرده فوق آن است ، همانگونه كه بسيارى از مردم به همين مصيبت گرفتارند ؛ پيوسته جمعآورى و به گمان خود براى روز مبادا ذخيره مىكنند در حالى كه وضع كار و كسب و فعاليت اقتصادى آنها طورى است كه از آيندهء بدى هرگز خبر نمىدهد .
در واقع بسيارى از كسانى كه به اندوختن مال روى مىآورند ، نه حقوق آن را مىپردازند و نه صلهء رحم به جاى مىآورند و نه كار نيك با آن انجام مىدهند و مىگويند : هدف ما تأمين آيندهء خود و فرزندان است . اينها سوء ظن به رازقيت خدا دارند ، همانگونه كه در نامهء مالك اشتر نيز قبلًا گذشت كه امام عليه السلام مىفرمايد :
« إنَّ الْبُخْلَ وَالْجُبْنَ وَالْحِرْصَ غَرائِزٌ شَتّى يَجْمَعُها سُوءُ الظَّنّ بِاللَّهِ
؛ بخل و ترس و حرص غريزههاى مختلفى است كه ريشهء همهء آن سوء ظن به خداوند است » .
* * *
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 70 ، ص 90 .