182 و قال عليه السلام لَا خَيْرَ فِي الصَّمْتِ عَنِ الْحُكْمِ ؛ كَمَا أَنَّهُ لَاخَيْرَ فِي الْقَوْلِ بِالْجَهْلِ .
امام عليه السلام فرمود :
خاموش ماندن از گفتار حكمتآميز فايدهاى ندارد
همانگونه كه سخن گفتن نابخردانه . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
اين كلام حكيمانه در ضمن خطبة الوسيلة آمده است . همان خطبهاى كه اميرمؤمنان على عليه السلام پس از هفت روز از رحلت پيغمبر صلى الله عليه و آله در مدينه قرائت كرد و مسائل بسيار مهمى را در آن به مردم گوشزد فرمود و پس از اندرزهاى حكيمانه شواهد اندرزهاى خود را بيان كرد . ( كافى ، ج 8 ، ص 18 ) در تحف العقول نيز همين كلام حكمتآميز نقل شده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 147 ) .
در انساب الاشراف بلاذرى كه قبل از سيد رضى مىزيسته اين حديث آمده است . ( انساب الاشراف ، ص 114 ، ح 55 ) . جالب توجه اينكه مرحوم سيد رضى عين اين سخن را بدون هيچگونه تفاوت در حكمت 471 آورده است و اين نشان مىدهد كه گاه بر اثر اشتغالات و گرفتارىها فاصلهء زمانى زيادى در ميان جمعآورى و نگارش اين حكمتها رخ مىداده به گونهاى كه مرحوم سيد رضى فراموش مىكرده كه اين جمله را قبلًا نوشته است .